شمارهٔ ۸۳ جامی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از سرشت و حال خود سخن می‌گوید. او به ویرانه‌ای در مکان عزلتش اشاره می‌کند و به وجود لحظات درویشی اشاره دارد. خواسته‌اش این است که از وابستگی به هستی رهایی یابد و می‌بیند که در این مسیر، شمعی وجود دارد که پروانه‌هایش را جذب می‌کند. همچنین، از دیوانگی خود صحبت می‌کند و به این نکته می‌پردازد که سنگ پرتاب کردن به سمت دیوانگان، بی‌توجهی به حال آن‌ها است. او توجه می‌دهد که در میان آشنایان نیز حس تنهایی وجود دارد و در نهایت، به ناپایداری دنیا و فریبندگی دنیا اشاره می‌کند، آزمون‌هایی را که ممکن است در مسیر زندگی ایجاد شوند، بازتاب می‌دهد. به طور کلی، شاعر در این شعر غم، تنهایی و واقعیات شیرین و تلخ زندگی را به تصویر می‌کشد.