شمارهٔ ۴ جامی
جامی / اشعار پراکنده / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
یارم چو شود به طوف بستان مایل
گل دل بکند ز برگ خود خوار و خجل
بیند رخ او و سر نهد در عقبش
وانگه دهدش خبر ز بی برگی گل
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیت به زیبایی‌های عاشقانه و عشق می‌پردازد. وقتی یار در باغ قرار می‌گیرد، دل مانند گلی می‌خواهد از خود جدا شود و احساس شرم و خجالت می‌کند. او در پی دیدن چهره یار خود است و در نهایت، از نبودن گل در دلش خبر می‌دهد. این ابیات تصویری زیبا از عشق و دلتنگی را به تصویر می‌کشند.