جنید شیرازی
زندگی‌نامهٔ جنید شیرازی
معین الدین ابوالقاسم شیرازی (تولد: پس از ۷۱۹ق)، متخلص به جنید، مشهور به شیخ الاسلام، صوفی، شاعر و تذکره نویس ایرانی بود.وی از خاندان های مشهور شیراز بود که بسیاری از علما و وعاظ از آن برخاستند. او از مجلس درس ضیاءالدین ابوالوقت عبدالوهاب بن مظفر بهره‌مند شد و از او خرقۀ ارشاد گرفت. مانند اجداد خویش، در جامع عتیق، به وعظ و تذکیر اشتغال داشت.از او دیوان شعری با بیش از هزار بیت به جا مانده است. (وفات: پس از ۷۹۱ق)دیوان وی به همت آقای امیر لطف‌زمان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار جنید شیرازی
شعرهای جنید شیرازی
- شمارهٔ ۶۷ — کسی که مهر تو ورزد ز جان نیندیشد
- شمارهٔ ۶۹ — بیا و عاشق دل‌خسته را دوایی کن
- شمارهٔ ۷۰ — گر چه از چشم تو هر لحظه بلایی دارم
- شمارهٔ ۶۵ — غصه روزگار بین که چه کرد
- شمارهٔ ۶۶ — زاهد اندر کنج خلوت آه کربت می‌زند
- شمارهٔ ۷۱ — به حقارت منگر در من مسکین فقیر
- شمارهٔ ۶۸ — هزار جان گرامی فدای آن سحری
- شمارهٔ ۷۲ — خوشا دلی که ز اسرار عشق آگاه است
- شمارهٔ ۸۰ — اندر این شهر مرا هست نظر بر رویی
- شمارهٔ ۷۳ — ساقیا مهلت ده روزه دوران هیچ است
- شمارهٔ ۷۸ — هم‌چو من هیچ‌کسی در غم تو زار مباد
- شمارهٔ ۷۹ — یار ما بی‌وفاست چه توان کرد
- شمارهٔ ۷۶ — گر نقش آن نگار پریوار برکشند
- شمارهٔ ۷۷ — هر که رخسار تو بیند به گلستان نرود
- شمارهٔ ۷۴ — بیار ساقی عرفان ز ساغر تحقیق
- شمارهٔ ۷۵ — من کیم در طلبش غم‌زده شیدایی
- شمارهٔ ۸۴ — دل‌برا چندین جفاکاری مکن
- شمارهٔ ۸۷ — خیال قامت او از نظر نخواهد شد
- شمارهٔ ۸۵ — یاد داری که دگر دوش چه با ما کردی
- شمارهٔ ۸۸ — غم هجران تو ای دوست چنان کرد مرا
- شمارهٔ ۸۲ — عاشق آن باشد که با معشوق دم‌سازی کند
- شمارهٔ ۸۶ — شوریده‌حال را خبر عاقلان مپرس
- شمارهٔ ۸۱ — مکن ای یار ملامت که دلم در پی اوست
- شمارهٔ ۸۳ — مرا شکیب ز معشوق و جام صهبا نیست