شمارهٔ ۵۹۸ جویای تبریزی
جویای تبریزی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
زجوش ناز دندانت در نایاب را ماند
تبسم بر لبت صبح شب مهتاب را ماند
کدامین نوگل، آئین بند گلشن شد، که هر بلبل
ز هر افشاندن بالی دل بیتاب را ماند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت خاصی که در دندان‌ها و لب‌های محبوبش وجود دارد اشاره می‌کند. او می‌گوید که لبخندش مانند صبحی روشن و زیباست و زیبایی او موجب دل‌نگرانی و احساس شوق در پرندگان می‌شود. به طور کلی، شاعر قصد دارد تا عشق و زیبایی را با تصاویری دلنشین توصیف کند.