غزلیات — دیوان اشعار جویای تبریزی

Name: غزلیات — دیوان اشعار جویای تبریزی
Author: جویای تبریزی

جویای تبریزی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۶ — ای به قربان تو گردند کمان ابروها
شمارهٔ ۴ — ساخت عکس عارضت رشک بهار آیینه را
شمارهٔ ۳ — چنان به پیش فلک نالم از غمت شب‌ها
شمارهٔ ۵ — چنان پرورده آغوش نزاکت در کنار او را
شمارهٔ ۸ — بی سرو قدت خاک نشینند چمن‌ها
شمارهٔ ۷ — صفای می نگر از جبههٔ گشادهٔ ما
شمارهٔ ۱ — الهی ره نما سوی خود این مدهوش غافل را
شمارهٔ ۲ — درونم بی‌تو شد دریای خون از شوق دیدن‌ها
شمارهٔ ۱۴ — شد بهار و بیخودیم از نشئهٔ جام هوا
شمارهٔ ۱۶ — تو و بدمستی و رندی و میْ‌آشامی‌ها
شمارهٔ ۱۳ — پرتو حسن ز بس سوخته بال و پر ما
شمارهٔ ۱۱ — داغ تو بود لاله صفت زیب تن ما
شمارهٔ ۱۲ — می‌نهد بر سینه، داغم، عشق سیم‌اندام‌ها
شمارهٔ ۱۵ — مگر به سعی توان دید جسم لاغر ما
شمارهٔ ۹ — نخواهم زان گل رخسار برداری نقابش را
شمارهٔ ۱۰ — کی به گوش او کند جا ناله های زار ما
شمارهٔ ۱۸ — سینهٔ صد چاک مانند قفس داریم ما
شمارهٔ ۲۲ — گشت از اندیشهٔ آن ترک ستم مشرب ما
شمارهٔ ۱۷ — قانع شده ست دل به تمنای او مرا
شمارهٔ ۲۰ — برده سیر آهنگی امشب بر فلک داد مرا
شمارهٔ ۲۳ — ما راست ای سرآمد لیلی نگاه‌ها
شمارهٔ ۱۹ — ایمن از جور حوادث ساخت عجز من مرا
شمارهٔ ۲۴ — زهی از بادهٔ شوق تو ساغر کاسهٔ سرها
شمارهٔ ۲۱ — تا گشته است پای خم آرامگاه ما
شمارهٔ ۲۷ — می نماید در شب تاریک راه دور را
شمارهٔ ۳۲ — چه سان بینم به دست غیردامان وصالش را
شمارهٔ ۳۱ — بس که در راه طلب ضعف است دامنگیر ما
شمارهٔ ۲۵ — فروغ بادهٔ لعلی برافروزد چو رنگش را
شمارهٔ ۲۶ — چنین در خاک اگر باشد تپش جسم نزارم را
شمارهٔ ۲۹ — دل فرهاد دَرَد ناخن اندیشهٔ ما
شمارهٔ ۲۸ — هر قدر زور آورد عشقت شکیباییم ما
شمارهٔ ۳۰ — ساخت درد تازه محو از خاطرم آزارها
شمارهٔ ۳۷ — گرچه باشد در بر ما دلبر می نوش ما
شمارهٔ ۳۵ — ضعف کرد آگه از احوالم دلارام مرا
شمارهٔ ۳۶ — بیا از قید بیدردی دمی آزاد کن ما را
شمارهٔ ۳۴ — نیست باکی ز آتش سودا دل شوریده را
شمارهٔ ۳۳ — غمش گرم تپش گه شعله‌آسا می‌کند ما را
شمارهٔ ۳۸ — در عشق دل چو مخزن اسرار شد مرا
شمارهٔ ۳۹ — نصیبی گر ز سوز سینه‌ام می‌بود مجنون را
شمارهٔ ۴۰ — می‌تپد دل بس که در هجر گل آن رو مرا
شمارهٔ ۴۶ — بنگر رخ به آتش می تاب داده را
شمارهٔ ۴۲ — هوای دشت چون افتاد در سر آن پریرو را
شمارهٔ ۴۴ — از چشم کم مبین به تن ناتوان ما
شمارهٔ ۴۷ — چشم بستن شمع‌سان بی‌تاب می‌سازد مرا
شمارهٔ ۴۸ — به خون دیدهٔ حسرت سر رشته اند مرا
شمارهٔ ۴۵ — ز راحت بیش بینند اهل خواری پایمالی را
شمارهٔ ۴۱ — سوختم در یاد شمع عارض جانانه‌ها
شمارهٔ ۴۳ — چسان عنقا کند با هوشم آهنگ پریدن‌ها
شمارهٔ ۵۳ — زدل بیرون می برد یاد ایام شبابم را
شمارهٔ ۵۰ — نباشد عقده‌ای در خاطر ار ابنای دنیا را
شمارهٔ ۴۹ — ترا محرومی ارزانی زآغوش تپیدن‌ها
شمارهٔ ۵۵ — رنگین کنی زخون جگر گر خیال را
شمارهٔ ۵۱ — ز سوزنامهٔ من سوخت بال و پر کبوتر را
شمارهٔ ۵۴ — به خلق خوش معطر ساز باغ آشنایی را
شمارهٔ ۵۶ — امشب فزود دل ز طپش جوش دیده را
شمارهٔ ۵۲ — نشئهٔ می مایهٔ صد درد سر باشد مرا
شمارهٔ ۶۴ — غیر رسوایی چه حاصل از بیان ما به ما
شمارهٔ ۶۲ — میانش نیست از جوش نزاکت در نظر پیدا
شمارهٔ ۵۸ — که چو سوزن دوختی بر جامه چشم خویش را
شمارهٔ ۶۱ — نونهال من چو دید آیینه را
شمارهٔ ۶۳ — زخلق خوش لقب بیگانه کردی باده نوشان را
شمارهٔ ۵۷ — گل با سر بازار بسنجد چو چمن را
شمارهٔ ۵۹ — هست تا ترک تعلق کرده سامان مرا
شمارهٔ ۶۰ — سرت گردم به گلشن جلوه ده آن روی چون گل را
شمارهٔ ۷۰ — در سینه نیست دل به خدا ره نبرده را
شمارهٔ ۶۹ — کاری نیاید از خرد ذوفنون ما
شمارهٔ ۶۷ — نیست حاجت خط مشکین عارض جانانه را
شمارهٔ ۷۱ — صاف حسرت زغمت نشئه طراز است مرا
شمارهٔ ۶۶ — تهی کردم زاشک و آه امشب سینهٔ خود را
شمارهٔ ۷۲ — سوز دل در غم عشق تو گواه است مرا
شمارهٔ ۶۵ — فلک به هرزه کمر بسته است جنگ مرا
شمارهٔ ۶۸ — می کنند احباب بی معنی مکدر سینه را
شمارهٔ ۷۶ — بی او به دیده گرد کند شیشه ریزها
شمارهٔ ۷۵ — کی زر دنیا برآرد پریشانی مرا
شمارهٔ ۷۷ — زبون کی می توان کرد به نیرو چرخ پرفن را
شمارهٔ ۷۳ — نه در وصال و نه هجران بود قرار مرا
شمارهٔ ۷۹ — نمی باشد زمرگ اندیشه ای پرهیزکاران را
شمارهٔ ۷۴ — بس که بگذارد زشرم آن مه جبین آیینه را
شمارهٔ ۷۸ — تا زنده ام بود غم عشقش هوس مرا
شمارهٔ ۸۰ — حیران تو از هر خم مو دیدهٔ خط را
شمارهٔ ۸۱ — کسی کو چون دل شیر است از جرأت نشان او را
شمارهٔ ۸۵ — رخی زآتش می رشک ایمن ست ترا
شمارهٔ ۸۴ — افزود عشق قدر دل دردناک را
شمارهٔ ۸۳ — ای گنج‌ها ز گوهر یاد تو سینه‌ها
شمارهٔ ۸۶ — چوب قفس نخست زخس می کنیم ما
شمارهٔ ۸۲ — مزاج شعله بود وضوح شوخ و شنگ ترا
شمارهٔ ۸۷ — به پیری نشد چاره گردن کشان را
شمارهٔ ۸۸ — لایق نبود کینهٔ چرخ اهل صفا را
شمارهٔ ۹۴ — برد یاد او دل غم پیشه را
شمارهٔ ۹۵ — گردد ز سیر صحرا کی حل مشکل ما
شمارهٔ ۸۹ — ز زلف و کاکلت ای نازنین گره بگشا
شمارهٔ ۹۰ — چه چاره است دل سر زدیده بر زده را
شمارهٔ ۹۶ — چون حباب از بیخودی شد کام دل حاصل مرا
شمارهٔ ۹۳ — گرم دارد شیخ ما با خویشتن هنگامه را
شمارهٔ ۹۱ — غم بود چاره حریف به غم آموخته را
شمارهٔ ۹۲ — بی درد بر کنار مریز آب دیده را
شمارهٔ ۹۷ — زبسکه کرده مکرر ثنای واجب را
شمارهٔ ۹۸ — ره عشق است و نبود خاطر خرسند باب اینجا
شمارهٔ ۱۰۲ — همچو گل تنها همین نبود صفا حسن ترا
شمارهٔ ۱۰۳ — نگه بر چهره نتوان کرد آن ترک شرابی را
شمارهٔ ۹۹ — از فلک هرگز نخواهم آرزوی خویش را
شمارهٔ ۱۰۰ — نماید جلوهٔ عکسش ز بس بیتاب دریا را
شمارهٔ ۱۰۴ — از عکس تو شد گرم طپش تا دل دریا
شمارهٔ ۱۰۱ — بزم عشق است و قدح کام نهنگ است اینجا
شمارهٔ ۱۱۱ — مگر بگذشت دل آزرده ای با درد ازین صحرا
شمارهٔ ۱۱۲ — اینقدر در کشتن من سخت استادن چرا
شمارهٔ ۱۰۷ — به نیروی محبت در کنار آرم میانش را
شمارهٔ ۱۰۶ — به عرش عزتم جا داده است اقبال خواری‌ها
شمارهٔ ۱۰۵ — چشم او آشیانهٔ دل ما
شمارهٔ ۱۰۹ — ز دست درد مجنون‌مشربان را در بیابان‌ها
شمارهٔ ۱۰۸ — آهم گشود تا پر پرواز در هوا
شمارهٔ ۱۱۰ — آید صدای نالهٔ دل از نگاه ما
شمارهٔ ۱۱۴ — می دهد طرز نگاهت یاد می نوشی مرا
شمارهٔ ۱۱۳ — قضا چون باعث ایجاد شد آب و گل ما را
شمارهٔ ۱۱۶ — سخت پر شد در غم عشقت تن محزون ما
شمارهٔ ۱۱۵ — ترسم که خراشد تن نازک بدنم را
شمارهٔ ۱۲۰ — بی طلب آورد مستی دوش دلدار مرا
شمارهٔ ۱۱۸ — دارد همیشه عشق سخن ناتوان مرا
شمارهٔ ۱۱۷ — ساخت هر کس از توکل تکیه گاه خویش را
شمارهٔ ۱۱۹ — از ترک آرزو بفزاید کمال ما
شمارهٔ ۱۲۸ — پیچ و تاب غم فزاید انبساط مرد را
شمارهٔ ۱۲۳ — ز بس دیوانگی کردم به یاد روی او شب‌ها
شمارهٔ ۱۲۱ — مه من چون دهد عرض صفای پیکر خود را
شمارهٔ ۱۲۶ — بود دو نرگس آن شوخ بی تحاشی ما
شمارهٔ ۱۲۲ — منع نتوان کرد از بی طاقتی سیماب را
شمارهٔ ۱۲۷ — چه جان باشد به پیش چشم او دل‌های سنگین را
شمارهٔ ۱۲۴ — بپوش از دیدهٔ نامحرم شهوت عبادت را
شمارهٔ ۱۲۵ — می کنم در سینه پنهان آه درد آلود را
شمارهٔ ۱۳۳ — آب شد دریا ز شرم دیدهٔ گریان ما
شمارهٔ ۱۳۴ — بر نمی تابید شرم او حضور شمع را
شمارهٔ ۱۳۵ — ‏ چنان کز شهد و شکر نقل نوشین می‌شود پیدا
شمارهٔ ۱۲۹ — به رویم دیدهٔ حیران در فیضی گشود اینجا
شمارهٔ ۱۳۶ — دل ندارد تاب صحبت های نامانوس را
شمارهٔ ۱۳۰ — نمی‌دانم چرا با من به حکم بدگمانی‌ها
شمارهٔ ۱۳۱ — نباشد مامنی چون پیکر ما عشق سرکش را
شمارهٔ ۱۳۲ — آتش به جان فکنده رخت آفتاب را
شمارهٔ ۱۳۷ — نادیدن جمال تو مشکل بود مرا
شمارهٔ ۱۳۹ — شب خیالم به خواب دید ترا
شمارهٔ ۱۴۴ — مجلس گل گشته رنگین از نوای عندلیب
شمارهٔ ۱۴۳ — رشک آیدم به عشق خداداد عندلیب
شمارهٔ ۱۴۱ — چشم وحدت بین چو بگشاییم ما همچون حباب
شمارهٔ ۱۴۲ — شد از یاد گل رویی دلم حسرت نصیب امشب
شمارهٔ ۱۴۰ — آه از بیداد چرخ دون که گردید از جفا
شمارهٔ ۱۳۸ — باز مستی کرده خون آشام چشمان ترا
شمارهٔ ۱۴۶ — مگر آئینه عکس تو شد جام شراب امشب
شمارهٔ ۱۴۷ — هست هر حرف تو شکر را جواب
شمارهٔ ۱۵۰ — افتاد عکس عارضت ای مه جبین در آب
شمارهٔ ۱۴۸ — در خاک مرا ز آتش دل گشت بدن آب
شمارهٔ ۱۴۹ — در تن ز بسکه بی تو مرا یافت راه تاب
شمارهٔ ۱۵۲ — فصل خزان رویم به سیر کنار آب
شمارهٔ ۱۵۱ — تا هوای اوست دل را در قفس همچون حباب
شمارهٔ ۱۴۵ — شب هجر است و دستم دشمن پیراهن است امشب
شمارهٔ ۱۵۳ — ز سرو یار که در برکشیده ام امشب
شمارهٔ ۱۵۵ — خیال غنچهٔ لعلی چو هوشم در سر است امشب
شمارهٔ ۱۵۶ — به جام می لبی کرد آشنا جانانه ام امشب
شمارهٔ ۱۶۰ — مست و بیخود شوخ من افتاده است
شمارهٔ ۱۵۷ — از تف آه من بسان حباب
شمارهٔ ۱۵۹ — زهر چشم آلوده بود این باده کاندر جام ریخت
شمارهٔ ۱۵۴ — زور شور گریه ای می شد به خواب
شمارهٔ ۱۵۸ — احمد مرسل که عالم جمله در تسخیر اوست
شمارهٔ ۱۶۱ — دل هجران زده از سیر گلستان سیر است
شمارهٔ ۱۶۶ — زدل جز عجز و زاری خوشنما نیست
شمارهٔ ۱۶۸ — دارد حیات، عالمی و جان پدید نیست
شمارهٔ ۱۶۲ — آبی ز دانهٔ عنب ای دل چشیدنی است
شمارهٔ ۱۶۳ — ترا کاری بجز جور و جفا نیست
شمارهٔ ۱۶۴ — رخ نمودی و جهانی به تماشا برخاست
شمارهٔ ۱۶۷ — با اشک تا ز دیده به رویم چکیده است
شمارهٔ ۱۶۵ — خون خوردن اینقدر پی تحصیل مال چیست؟
شمارهٔ ۱۷۵ — بی زبانی روز محشر عذرخواه ما بس است
شمارهٔ ۱۷۶ — آنکه میخانه ز انداز نگاهش طرح است
شمارهٔ ۱۶۹ — هر نالهٔ دل من آواز دلگشایی است
شمارهٔ ۱۷۳ — گر بخرامد، نسیم خلد برین است
شمارهٔ ۱۷۰ — نه همین رشک رخ و زلفش گل و سنبل گداخت
شمارهٔ ۱۷۲ — خط پشت لب میگون تو عنوان گل است
شمارهٔ ۱۷۱ — موسم جوش گل و نسترن است
شمارهٔ ۱۷۴ — از دور عشقباز ترا می توان شناخت
شمارهٔ ۱۷۷ — رفتن زخود به دشت جنون هادی من است
شمارهٔ ۱۷۸ — آرامم از خط تو رمیدن گرفته است
شمارهٔ ۱۸۰ — دارم سری که سرخوش صهبای بیخودیست
شمارهٔ ۱۸۱ — سررشتهٔ امل همه ای دل به دست تست
شمارهٔ ۱۸۲ — لخت دل دور از تو امشب در گلوی غنچه است
شمارهٔ ۱۸۴ — عنوان:تیره باطنها پهلوی دل افسرده است
شمارهٔ ۱۷۹ — راه عشق است اینکه در هر گام صد جا آتش است
شمارهٔ ۱۸۳ — دل ز پهلوی تن خاکی است گر بیدار نیست
شمارهٔ ۱۸۶ — چون نیاساید دل از هجر بتان در زیر پوست
شمارهٔ ۱۸۷ — بسکه گرد کلفتش بسته است راه از شش جهت
شمارهٔ ۱۹۲ — از باده غنچهٔ دل آن سیمبر شکفت
شمارهٔ ۱۹۰ — دیده از فیض تو پریخانه شده است
شمارهٔ ۱۸۸ — گل در چمن چو عارض او دلفریب نیست
شمارهٔ ۱۸۹ — از صفای خاطر ما هیچکس آگاه نیست
شمارهٔ ۱۹۱ — بی تو دل را سیر گلشن باعث آرام نیست
شمارهٔ ۱۸۵ — جان اسیر تست تا تیغت به خونم مایل است
شمارهٔ ۱۹۳ — مایه ای از خون دل و زگریه سامانی نداشت
شمارهٔ ۱۹۴ — عشق آنجا کز پی ایجاد عالم رنگ ریخت
شمارهٔ ۱۹۵ — در جهان بی اعتباری اعتبار عاشقی است
شمارهٔ ۱۹۸ — دل را گشاد کار ز فیض دماغ ماست
شمارهٔ ۱۹۶ — ببازد غنچه رنگ از خجلت لعل قدح نوشت
شمارهٔ ۱۹۷ — محتسب امشب سبوی باده ام را پاک ریخت
شمارهٔ ۱۹۹ — بوالهوس را راز عشق او نهفتن رسم نیست
شمارهٔ ۲۰۰ — تا هوای شمع رویت در سر پروانه است
شمارهٔ ۲۰۳ — دل و ستم ز کار افتاد از پرکاری چشمت
شمارهٔ ۲۰۲ — بسکه رنگین جلوه از لخت دل شیدای ماست
شمارهٔ ۲۰۱ — همتم تا دست پر زور هوس پیچیده است
شمارهٔ ۲۰۴ — هر کس محروم از جوانی است
شمارهٔ ۲۰۶ — شوخ و شنگی چون بت طناز من عالم نداشت
شمارهٔ ۲۰۵ — از گفتگو اشاره به دل آشناتر است
شمارهٔ ۲۰۸ — دل که بزم عشقبازی را بسامان چیده است
شمارهٔ ۲۰۷ — با بال شوق در چمن قدس طایر است
شمارهٔ ۲۱۴ — بی او هجوم غم دل بی کینه را شکست
شمارهٔ ۲۱۶ — ذوق درویشی ام از عالم اسباب بس است
شمارهٔ ۲۱۱ — شکست رنگ نگارم شد از شراب درست
شمارهٔ ۲۱۵ — باغ خوش از سبزه و ز سنبل از آنهم خوشتر است
شمارهٔ ۲۱۲ — یاد ایامی که جوش گل دلم را شاد داشت
شمارهٔ ۲۱۰ — در زنگ ابر هر قدر آیینه هواست
شمارهٔ ۲۰۹ — بزم ارباب ریا را ساغری در کار نیست
شمارهٔ ۲۱۳ — مهربانیهای پنهان را مزاج کاین ازوست
شمارهٔ ۲۱۸ — در حقیقت مقصد جسم و مراد دل یکی است
شمارهٔ ۲۱۹ — هر کرا دل بی غبار کینه است
شمارهٔ ۲۲۰ — حسن حیرت آفرینش جلوه پیرایی گرفت
شمارهٔ ۲۲۲ — برای منصب خاشاک روبی نجف است
شمارهٔ ۲۲۳ — لب چو مینا بگشود انجمنی خندان ساخت
شمارهٔ ۲۲۴ — می کند چشم تو تا بیخود ز ساغر گشته است
شمارهٔ ۲۱۷ — خط آزادی است دل را خط مرغوب لبت
شمارهٔ ۲۲۱ — پرده از کار تو بی باکی صهبا برداشت
شمارهٔ ۲۳۰ — صفای پیکرت آئینه دار مهتاب است
شمارهٔ ۲۲۷ — هر دلی آیینه دار صورت اندیشه ای است
شمارهٔ ۲۲۹ — دل که کارش با کریم افتاده در فرخندگی است
شمارهٔ ۲۲۸ — وارستگی از خویش ترا رهبر فیض است
شمارهٔ ۲۳۱ — بیا که موسم جوش بهار ییلاق است
شمارهٔ ۲۲۵ — دشمن جان و تنش تاج زر است
شمارهٔ ۲۲۶ — اضطرابم آتش رخسار او را دامن است
شمارهٔ ۲۳۲ — ز وانمود پریشانی ام چو گل عار است
شمارهٔ ۲۳۹ — تا سر ما کشتگان آن تندخو بر کف گرفت
شمارهٔ ۲۳۸ — دل که از بالای چشمت در گناه افتاده است
شمارهٔ ۲۳۶ — در توبه کوش، توبه حصار سلامت است
شمارهٔ ۲۳۴ — طرهٔ مشکین چو جانان دسته بست
شمارهٔ ۲۴۰ — نهادی بر دلم ای نازنین دست
شمارهٔ ۲۳۷ — هیچ اثر از پختگی ها با زبان معلوم نیست
شمارهٔ ۲۳۳ — حقپرستی پیش ما ترک تمنا کردن است
شمارهٔ ۲۳۵ — بسکه سر در صیدگاهش بر زمین افتاده است
شمارهٔ ۲۴۱ — از رفتنش به خاک چمن تا کمر نشست
شمارهٔ ۲۴۷ — همتم کم نتواند برداشت
شمارهٔ ۲۴۸ — گلشن در این بهار نه تنها شکفته است
شمارهٔ ۲۴۴ — هست آنچه از زبان تو بیگانه نام ماست
شمارهٔ ۲۴۳ — مانده در جهل مرکب آنکه لوحش ساده است
شمارهٔ ۲۴۵ — نه همین نرگس زچشم می پرستش جام یافت
شمارهٔ ۲۴۶ — جان چیست؟ عمر من که نیارم از آن گذشت
شمارهٔ ۲۴۲ — غافل از حق گر باو شد جام می هشیار نیست
شمارهٔ ۲۵۲ — سرتاسر آفاق به فرمان خط اوست
شمارهٔ ۲۵۳ — دور از تو هر لبی که می ناب خورده است
شمارهٔ ۲۵۵ — چشمت که ز خون ما شرابی است
شمارهٔ ۲۵۰ — قبای پاره نصیبش زچرخ مینایی است
شمارهٔ ۲۵۶ — همین نه لاله به داغ تو ای سمنبر سوخت
شمارهٔ ۲۵۴ — دل به غیر از باده زار و ناتوان افتاده است
شمارهٔ ۲۵۱ — شد شباب و جسم غم فرسوده با ما مانده است
شمارهٔ ۲۴۹ — گرنه اشک از دیده در هجران یار افتاده است
شمارهٔ ۲۶۰ — باز در جیب و کنارم همه خون ریخته است
شمارهٔ ۲۵۸ — در تماشای رخت تاب و توان از ما نیست
شمارهٔ ۲۵۹ — هر غنچه به گلشن دل مأیوس بهار است
شمارهٔ ۲۶۳ — چسبیده به هم گرچه لب از شهد نکاتت
شمارهٔ ۲۶۲ — کوکب به فلک زآتش پنهان که جسته است؟
شمارهٔ ۲۵۷ — همین نه لعل ترا معجز دم عیساست
شمارهٔ ۲۶۴ — چه دور گر به زبان تو دل موافق نیست
شمارهٔ ۲۶۱ — تا تو رفتی صحن گلشن کشت آفت دیده است
شمارهٔ ۲۶۶ — به چشم اهل دل آن اشک اعتبار نداشت
شمارهٔ ۲۶۸ — اشک حسرت روشنی افزای چشم تر بس است
شمارهٔ ۲۷۰ — تنها نه قلب دل نگه او شکسته است
شمارهٔ ۲۷۲ — درویشیم به حشمت دارا برابر است
شمارهٔ ۲۶۹ — از روی نو خط تو دل زار من شکفت
شمارهٔ ۲۶۵ — سوختن شمع شبستان زمن آموخته است
شمارهٔ ۲۶۷ — زان لب که نوشداروی جانهای خسته است
شمارهٔ ۲۷۱ — پیوسته ذوق باده چو خون در دل من است
شمارهٔ ۲۷۸ — لعلت مرا به کام دل آب حیات ریخت
شمارهٔ ۲۸۰ — خامشی با وضع شوخ آن صنم پیوسته است
شمارهٔ ۲۷۴ — این ماه چارده که ترا در برابر است
شمارهٔ ۲۷۳ — دل افروخته را آفت افسردن نیست
شمارهٔ ۲۷۶ — هر که او با قامت خم گشته غافل خفته است
شمارهٔ ۲۷۷ — کوکب بخت سیه روزان مدام افسرده است
شمارهٔ ۲۷۵ — رهزن دین و دلم آن نرگس جادو بس است
شمارهٔ ۲۷۹ — تا نقاب از عارض آن سرو چمن پیرا گرفت
شمارهٔ ۲۸۲ — هیچگه بی پیچ و تاب این جسم غم فرسوده نیست
شمارهٔ ۲۸۵ — تا چمن از جلوه ات رشک جنان گردیده است
شمارهٔ ۲۸۳ — خوش است بوسه بر آن لعل خط دمیده خوش است
شمارهٔ ۲۸۷ — چرخ خاکستری از آتش سودای من است
شمارهٔ ۲۸۶ — رفتن از خویش به یادش سفر مردان است
شمارهٔ ۲۸۴ — به آب و تاب حسنش عشقباز است
شمارهٔ ۲۸۱ — صبحدم خار چمن دامان آن دلجو گرفت
شمارهٔ ۲۸۸ — شد دعای ناتوانان تا اجابت گاه راست
شمارهٔ ۲۹۶ — با اسیران نازها امروز زنجیر تو داشت
شمارهٔ ۲۸۹ — از آن، شکفتگی ای بی تو گل به باغ نداشت
شمارهٔ ۲۹۰ — چرخ را از تو نکو روی تری یاد کجاست؟
شمارهٔ ۲۹۱ — فتاد تا دلم آن مست شوخ و شنگ شکست
شمارهٔ ۲۹۳ — دختر رز خلف سلسلهٔ بیهوشی است
شمارهٔ ۲۹۲ — از سیه مستی ندانم گل چه و گلشن کجاست
شمارهٔ ۲۹۴ — جوش اشکم از شفق بر آسمان خوناب ریخت
شمارهٔ ۲۹۵ — همین نه مصرع موزون تراقد دلجوست
شمارهٔ ۳۰۱ — زبان تیغ تو در حشر عذرخواه من است
شمارهٔ ۳۰۳ — آرام تو نشانهٔ هواداران دل است
شمارهٔ ۳۰۴ — از سوز سینه مغز سرم در گرفته است
شمارهٔ ۳۰۲ — می تواند در نظر نقش خیال یار بست
شمارهٔ ۲۹۷ — در دیاری که دلم عاشقی آموخته بود
شمارهٔ ۲۹۹ — دیار غربتم آنجا بود که انجمن است
شمارهٔ ۳۰۰ — بیدلی را که گلشن داغ و چمن هامون است
شمارهٔ ۲۹۸ — شکرین لعل او مکیدهٔ ماست
شمارهٔ ۳۰۵ — مهی که مهر رخش در ضمیر ما گرم است
شمارهٔ ۳۰۶ — عالم آب است جام می زدست ما شکست
شمارهٔ ۳۰۷ — آنچه هرگز محرم گوشت نشد داد من است
شمارهٔ ۳۰۹ — دور از تو درونم همه باغ از گل داغ است
شمارهٔ ۳۱۰ — دل از خیال رخت سرخوش ایاغ گل است
شمارهٔ ۳۰۸ — سرمهٔ گردون به چشمم گرد راهی بیش نیست
شمارهٔ ۳۱۱ — دل گرفتار است تا گردآور سیم و زر است
شمارهٔ ۳۱۲ — دلم چو کام هوس زان دو ناب گرفت
شمارهٔ ۳۱۸ — در مشربی که مسلک و منزل برابر است
شمارهٔ ۳۱۷ — تا کمان ابروش از چرب نرمی دلکش است
شمارهٔ ۳۲۰ — نیست چشم همتم برابر نیسان چون صدف
شمارهٔ ۳۱۶ — محفل صهباپرستان بی نوای ساز نیست
شمارهٔ ۳۱۴ — پیش اهل دل دهان خنده زخم تن بس است
شمارهٔ ۳۱۵ — جنس آسایش متاع کشور بیگانگی است
شمارهٔ ۳۱۹ — آسوده دلی که بی قرار است
شمارهٔ ۳۱۳ — بر آفتاب عارض او خال مشکبوست
شمارهٔ ۳۲۳ — آشوب جهان فتنهٔ ایام همین است
شمارهٔ ۳۲۴ — تویی که موج می ناب ارغوان لب تست
شمارهٔ ۳۲۶ — بی لب لعلش کباب در نمک خوابیده است
شمارهٔ ۳۲۷ — تب و تاب جگر از شعله رخسارهٔ اوست
شمارهٔ ۳۲۵ — شاهد اقبال در آغوش رندان خفته است
شمارهٔ ۳۲۲ — نخل را باد خزان تنها نه عریان کرد و رفت
شمارهٔ ۳۲۱ — تا کام خواهش از می بی غش گرفته است
شمارهٔ ۳۲۸ — چو با تو کار دل ای ماهپاره افتاده است
شمارهٔ ۳۳۵ — بیخود صهبای حیرت باش می نوشی بس است
شمارهٔ ۳۳۶ — از موج چین، جبین هر آن کس که ساده است
شمارهٔ ۳۳۰ — برخاک آنچه از مژهٔ ما چکیده است
شمارهٔ ۳۲۹ — حسن رخسار تو موقوف شراب ناب نیست
شمارهٔ ۳۳۲ — زاهد از دنیا پی تحصیل سیم و زر گذشت
شمارهٔ ۳۳۱ — از لقای مه تسلی دیدهٔ مهجور نیست
شمارهٔ ۳۳۳ — خلوت تن از فروغ جوهر جان روشن است
شمارهٔ ۳۳۴ — لعل میگون تو تا غارتگر هوش من است
شمارهٔ ۳۴۳ — زبان که منصب او پادشاهی سخن است
شمارهٔ ۳۳۸ — کم گرفتن عشق را بسیار کافر نعمتی است
شمارهٔ ۳۳۷ — ناخنی گر می زند بر دل نوای سازهاست
شمارهٔ ۳۴۰ — کام دو جهان در قدم زاری دل‌هاست
شمارهٔ ۳۴۱ — آنکه از داغ فراقت جگرش سوخته است
شمارهٔ ۳۴۴ — خون دل تا شراب احمر ماست
شمارهٔ ۳۳۹ — آرام در مقام رضای خدا گرفت
شمارهٔ ۳۴۲ — رفتی و حال دل از بسیاری غم درهم است
شمارهٔ ۳۴۹ — در حریمش دل و جان باخته می باید رفت
شمارهٔ ۳۵۲ — آن را که غباری به رخ از تربت طوس است
شمارهٔ ۳۵۰ — در غمت بی طاقتی سیماب آسا جان ماست
شمارهٔ ۳۴۵ — مهربانی با خلایق پاسبان دولت است
شمارهٔ ۳۴۷ — سرگرانی زلف جانان با خط شبرنگ داشت
شمارهٔ ۳۴۸ — دست در کار زن آخر نه ترا کاری هست
شمارهٔ ۳۵۱ — هر کجا می نیست گر گلشن بود غمخانه است
شمارهٔ ۳۴۶ — قسمت هرکس ز نعمت خانه‌اش پیمانه‌ای است
شمارهٔ ۳۵۹ — چشم دل بگشا که جوش حسن اوست
شمارهٔ ۳۵۵ — وقت خود را هر که بهر این و آن گم کرده است
شمارهٔ ۳۵۷ — در غم شاه شهیدان زار می باید گریست
شمارهٔ ۳۵۳ — تنها نه در ره تو مرا شمع آه سوخت
شمارهٔ ۳۵۴ — لقمهٔ بی تلخی و زرد و بالم آرزوست
شمارهٔ ۳۵۶ — از بتان مثل تو کافر ماجرایی برنخاست
شمارهٔ ۳۵۸ — آه کامشب محتسب آب رخ میخانه ریخت
شمارهٔ ۳۶۰ — حاجت هر که گذشت است ز حاجات رواست
شمارهٔ ۳۶۸ — چشم از عارض او خون جگر اندودست
شمارهٔ ۳۶۷ — هر دلی کز دست شد پابست اوست
شمارهٔ ۳۶۱ — کجا روم که به دردم رسید و هیچ نگفت
شمارهٔ ۳۶۳ — عالم از جوش بهاران چه بسامان شده است
شمارهٔ ۳۶۲ — مه است روی تو یا آفتاب ازین دو کدام است
شمارهٔ ۳۶۴ — بهر روزی دلم غمین نیست
شمارهٔ ۳۶۶ — رقص او تنها نه گرم پیچ و تابم کرده است
شمارهٔ ۳۶۵ — به عاشقان نه از امروز بر سر جنگ است
شمارهٔ ۳۷۴ — شمع گل بر کردهٔ نور چراغ حسن اوست
شمارهٔ ۳۶۹ — غافلی کز جور خواهی شیشهٔ دلها شکست
شمارهٔ ۳۷۶ — تا لبم همزبان خاموشی است
شمارهٔ ۳۷۲ — به آب و رنگ حسن او چمن نیست
شمارهٔ ۳۷۳ — دوش آمد و به روز سیاهم نشاند و رفت
شمارهٔ ۳۷۵ — آن نور که هر ذره ازو در لمعان است
شمارهٔ ۳۷۱ — شوخ بیدادگری همچو تو در عالم نیست
شمارهٔ ۳۷۰ — عاشقان را با پریشانی ست پیمانی درست
شمارهٔ ۳۸۳ — آنکه کوه درد را بر آه بی بنیاد بست
شمارهٔ ۳۸۰ — آنکه نتوان گشت قربانش پری روی من است
شمارهٔ ۳۷۸ — گرداب بحر عشق مرا آشیانه ای است
شمارهٔ ۳۸۱ — تا تو رفتی کار صبرم با جنون افتاده است
شمارهٔ ۳۷۹ — ای خوش آنکس کو گلی از گلشن دل چید و رفت
شمارهٔ ۳۷۷ — بدکاره رحمت از چه سبب چشمداشت داشت
شمارهٔ ۳۸۲ — از شعاع روی او آفتاب درتاب است
شمارهٔ ۳۸۴ — همچو گلبن غرق خون شد سرو آهم بی‌رخت
شمارهٔ ۳۸۶ — مرا خون دل از دست جانانه ای است
شمارهٔ ۳۸۹ — ای خودآرا ترسم از پهلوی دلآزاریت
شمارهٔ ۳۸۸ — در عشق فتح باب دل از اضطراب هاست
شمارهٔ ۳۹۰ — با تو در پیری دلم جویای الفت گشته است
شمارهٔ ۳۹۱ — سهل باشد دل گر آن چشم سیه دزدیده است
شمارهٔ ۳۹۲ — پیوسته عشق درصدد خودنمایی است
شمارهٔ ۳۸۵ — نونهال من بسی از شاخ گل رعناتر است
شمارهٔ ۳۸۷ — نبود دلی که در طلب اعتبار نیست
شمارهٔ ۳۹۸ — با صفای سینه دایم توامانم همچو صبح
شمارهٔ ۳۹۷ — دل زند پهلو به نور وادی ایمن چو صبح
شمارهٔ ۳۹۴ — دیدم کلاه ابروی آن کجکلاه کج
شمارهٔ ۳۹۹ — هر کس شود اسیر تو بالا بلند شوخ
شمارهٔ ۴۰۰ — نوبهار است و شد از بسکه فراوان گل سرخ
شمارهٔ ۳۹۳ — ابروست که بر چهرهٔ دلدار بلند است
شمارهٔ ۳۹۵ — شد در آگاهی یکی صد زو دل دانا چو موج
شمارهٔ ۳۹۶ — ریزد از هر حلقهٔ آن زلف عنبر بار کج
شمارهٔ ۴۰۲ — شب که در صحن چمن آن مست مل خوابیده بود
شمارهٔ ۴۰۸ — جگر در تشنگی جان‌بخشیی کز آب می‌بیند
شمارهٔ ۴۰۳ — دل وارسته را پروای سیم و زر نمی‌باشد
شمارهٔ ۴۰۶ — شور آمد آمد صد مدعا گردد بلند
شمارهٔ ۴۰۱ — بیشتر سرگشتگی زین چرخ پرفن می‌کشد
شمارهٔ ۴۰۴ — شکوه عشق به پا سقف آسمان دارد
شمارهٔ ۴۰۵ — چو شوخ چشمی خود را ز روی آینه دید
شمارهٔ ۴۰۷ — توصیف تو از بشر نیاید
شمارهٔ ۴۱۱ — لبت از خود شراب می طلبد
شمارهٔ ۴۱۰ — چو دست جرأتش طرح شکار شیر می‌ریزد
شمارهٔ ۴۱۶ — مشو دل تنگ چون از عارضش خط سر برون آرد
شمارهٔ ۴۰۹ — نجابت هر که با دولت چو خورشید برین دارد
شمارهٔ ۴۱۳ — بس که از حیرت به جا در اول رفتار ماند
شمارهٔ ۴۱۲ — چون مصور صورت آن جان جانان می‌کشد
شمارهٔ ۴۱۵ — خون جگر زهر بن مو بی تو سر شود
شمارهٔ ۴۱۴ — کسیکه رفتن ازین نشئه در نظر دارد
شمارهٔ ۴۱۸ — عبث دل از غم آن شوخ کافرکیش می‌پیچد
شمارهٔ ۴۲۰ — چنان ز نکهت زلفش هوا معطر شد
شمارهٔ ۴۱۹ — با رقیبان مکن الفت به محبت سوگند
شمارهٔ ۴۲۱ — در کنار خویش هر کس آن برو دوش آورد
شمارهٔ ۴۲۴ — عاشق از بیداد دل آزار بی حد می کشد
شمارهٔ ۴۲۲ — دعای صبح محرومان هم آغوش اثر خیزد
شمارهٔ ۴۱۷ — مهر را آن حسن سرکش گرم بیتابی کند
شمارهٔ ۴۲۳ — چو شمع جلوه شب‌ها عارض جانانه می‌سوزد
شمارهٔ ۴۲۶ — هر شعلهٔ آهی که ز بیمار تو خیزد
شمارهٔ ۴۲۸ — دل از ازل چو غنچه گریبان دریده بود
شمارهٔ ۴۲۷ — آینه بی یاری سیماب بی حاصل بود
شمارهٔ ۴۲۵ — دل که در او سوز عشق راه ندارد
شمارهٔ ۴۳۲ — روبرو گردد چو با آیینهٔ شرمین می شود
شمارهٔ ۴۳۱ — هر موج خون به سینه مرا تیغ کین زند
شمارهٔ ۴۲۹ — در وسعتگه مشرب به رخم واکردند
شمارهٔ ۴۳۰ — نوبهار آمد و گلزار صفایی دارد
شمارهٔ ۴۳۶ — باطنم را روشنی از عشق بی اندازه شد
شمارهٔ ۴۳۸ — چنان از اضطرابم خوش دل آن خودکام می گردد
شمارهٔ ۴۳۹ — چنان در سینه آتش عشق آن مست هوس ریزد
شمارهٔ ۴۴۰ — کمندانداز شوخی همچو آن گیسو نمی‌باشد
شمارهٔ ۴۳۳ — آنچه با دل چشم آن ترک ستمگر می کند
شمارهٔ ۴۳۴ — نازنینان را شکوه حسن با تمکین کند
شمارهٔ ۴۳۵ — هر گه پی بیداد غمت چنگ برآورد
شمارهٔ ۴۳۷ — به مردن کی جدا عاشق از آن بی‌باک می‌گردد
شمارهٔ ۴۴۱ — بی قراران ترا تا خلعت جان داده اند
شمارهٔ ۴۴۲ — گر سری در محفل آن چهره گلناری کشد
شمارهٔ ۴۴۴ — با زخم ما مباد کسی مرهمی کند
شمارهٔ ۴۴۵ — دل از بس سوی رخسار تو باشد
شمارهٔ ۴۴۸ — تپیدن‌ها در دل می‌زند دلدار می‌آید
شمارهٔ ۴۴۶ — دل ز جانانه می تواند شد
شمارهٔ ۴۴۳ — چه کارم بی گل روی تو گلزار جهان آید
شمارهٔ ۴۴۷ — فکر جمعیت مرا خاطر پریشان می کند
شمارهٔ ۴۵۰ — جرأت می بین که مور ار بادهٔ بی غش زند
شمارهٔ ۴۵۳ — غمم را واله شیرین و لیلا برنمی تابد
شمارهٔ ۴۵۱ — به چشمم بی رخت مینا دل افسرده را ماند
شمارهٔ ۴۵۵ — چون برقع مشکین ز رخ آل گشاید
شمارهٔ ۴۴۹ — شب که از بیداد او دل بیخودی آهنگ بود
شمارهٔ ۴۵۲ — گل در چمن از رشک تو آرام ندارد
شمارهٔ ۴۵۴ — به ابرو الفتی پیوسته آن مژگان خم دارد
شمارهٔ ۴۵۶ — به صد محنت دهان ما ز روزی بهره‌ور گردد
شمارهٔ ۴۵۸ — ز لب آهی که با لخت دل خونبار برخیزد
شمارهٔ ۴۶۰ — گر نباشد بزم حیرانی نظر نتوان گشود
شمارهٔ ۴۶۱ — سر به دورانت تهی از آرزو هرگز مباد
شمارهٔ ۴۶۲ — بگذشت نوجوانی و جسم نزار ماند
شمارهٔ ۴۶۴ — سرشکم بسکه پردرد از دل مهجور برخیزد
شمارهٔ ۴۵۷ — همچو جوهر همه تن دیدهٔ حیران کردند
شمارهٔ ۴۵۹ — کردی چو کباب ستم عشوه گری چند
شمارهٔ ۴۶۳ — از بصیرت جوش اشکش بسکه فارغبال کرد
شمارهٔ ۴۷۰ — گریهٔ مستی شگون دارد حریفان سر کنید
شمارهٔ ۴۶۶ — گرفتم همچو افلاطون شوی عاقل چه خواهی شد
شمارهٔ ۴۶۷ — دل صاف من از وضع جهان کلفت نمی‌گیرد
شمارهٔ ۴۷۲ — دل از عشق مجازی کی مرا مسرور می‌گردد
شمارهٔ ۴۶۹ — نقشبندان زآب و رنگ و گل چو تصویرش کنند
شمارهٔ ۴۷۱ — در هر شکنی آهم لختی زجگر دارد
شمارهٔ ۴۶۵ — چون بهار جلوهٔ شوخش چمن پرور شود
شمارهٔ ۴۶۸ — چنان فکر میان نازک او لاغرم دارد
شمارهٔ ۴۷۴ — چشم خودبینی که مست جام زیبایی بود
شمارهٔ ۴۷۳ — هر کس ز تو چشم کام دارد
شمارهٔ ۴۷۵ — در شب هجران که یادت طاقت از من می برد
شمارهٔ ۴۷۶ — به گردون آفتاب چون گرد دامن افشاند
شمارهٔ ۴۷۸ — رفتی و دل در طپش چون طایر بی بال ماند
شمارهٔ ۴۷۹ — شب که عریان به بر آن شوخ قدح نوشم بود
شمارهٔ ۴۷۷ — دلم در رقص مانند شرر از ساز می آید
شمارهٔ ۴۸۰ — آنانکه جام مهر تو بر سر کشیده اند
شمارهٔ ۴۸۱ — از باغ رفت و گل خون دایم به جام دارد
شمارهٔ ۴۸۴ — بی تو اخگر در درونم از جگر پرکاله بود
شمارهٔ ۴۸۷ — سراپا را چو در رخت زمردفام می‌پیچد
شمارهٔ ۴۸۳ — طول زلفت کم ز قامت نیست گر سنجی بگو
شمارهٔ ۴۸۶ — در این صحرا به گوشم شور محزونی نمی‌آید
شمارهٔ ۴۸۸ — امشب زمی چو مجلس دلدار گرم شد
شمارهٔ ۴۸۵ — تو آفت دل و جان نزار خواهی شد
شمارهٔ ۴۸۲ — اگر در گریه خودداری کنم چشمم خطر دارد
شمارهٔ ۴۹۰ — ترک همره رهنمای کوی ماه من بود
شمارهٔ ۴۹۵ — ز تیغ ناز خون خلق بیرحمانه می ریزد
شمارهٔ ۴۹۱ — آه تا برخاست از دل اشک غلتان می‌شود
شمارهٔ ۴۸۹ — آنانکه میل وصل تو خود کام می کنند
شمارهٔ ۴۹۳ — ز بس تمکین تکلم بر لبش اسرار را ماند
شمارهٔ ۴۹۴ — حسن صوتی آتش افروز دل من می شود
شمارهٔ ۴۹۲ — چو یادم ابروی آن ماه عالمگیر می آید
شمارهٔ ۴۹۶ — جان آزاد گرفتار تن زار بماند
شمارهٔ ۵۰۴ — میان او که در اندیشه در نمی آید
شمارهٔ ۴۹۷ — زفریادم نه بیجا کوهسار آهنگ بردارد
شمارهٔ ۵۰۱ — دل مرا در پیری از قهر الهی می‌تپد
شمارهٔ ۴۹۸ — سهی سروی که رفتارش ز دل خوناب می ریزد
شمارهٔ ۴۹۹ — عیب نخوت در لباس فقر عریان تر شود
شمارهٔ ۵۰۰ — پیش از آن دم که قضا در پی ایجادم بود
شمارهٔ ۵۰۳ — دل به زخم خنجر احسان کس بسمل نشد
شمارهٔ ۵۰۲ — چو مست باده رخ از روزنی برون آرد
شمارهٔ ۵۰۶ — عشقم غلام خویش ز بخت سعید کرد
شمارهٔ ۵۰۵ — چو زلفت بیدلان را در پی تسخیر می گردد
شمارهٔ ۵۰۸ — زبزم غیر در ظاهر چه شد گر یار برگردد
شمارهٔ ۵۰۷ — بیدلی کو واله دیدار آن طناز ماند
شمارهٔ ۵۰۹ — آه از لب چون شکر خوبان سمرقند
شمارهٔ ۵۱۱ — مانع سوز دل خستگی آزرم شود
شمارهٔ ۵۱۰ — نسبتی باشد بتان هند را با پان هند
شمارهٔ ۵۱۲ — زاضطراب چو موج سراب آب نخورد
شمارهٔ ۵۱۹ — بزم عیشم یک نفس بی جلوهٔ خوبان مباد
شمارهٔ ۵۲۰ — تا نفس باشد ستون خیمهٔ تن چون حباب
شمارهٔ ۵۱۴ — شعلهٔ رخسار او تا شمع بزم باده بود
شمارهٔ ۵۱۳ — زمین ز بار غم ما همین نه در ماند
شمارهٔ ۵۱۵ — خصم چون گردید عاجز بردباری پیشه کرد
شمارهٔ ۵۱۸ — با شوخی چنان به کنارم نشسته ماند
شمارهٔ ۵۱۶ — بهر دنیا بودنت غمگین زنادانی بود
شمارهٔ ۵۱۷ — من که در سیر گلم بیخودی مل باشد
شمارهٔ ۵۲۴ — آنکه چون جامی خورد آتش به بزمی در زند
شمارهٔ ۵۲۶ — فلک تیغ ستم کی از من مهجور بردارد؟
شمارهٔ ۵۲۵ — دلی که نیست حزین شادمان نمی باشد
شمارهٔ ۵۲۸ — غنچه از نسبت لعل تو نزاکت دارد
شمارهٔ ۵۲۷ — دلم هر گاه احرام طواف یار می بندد
شمارهٔ ۵۲۲ — پای بر آسودگان خواب راحت می زند
شمارهٔ ۵۲۳ — دل آشفتهٔ من کی دماغ گلستان دارد
شمارهٔ ۵۲۱ — اهل عالم جب به سوز عشق دل افسرده اند
شمارهٔ ۵۳۲ — تا قامتش به سیر چمن شد ز جا بلند
شمارهٔ ۵۳۳ — ترک دنیا باعث نیکویی حال تو شد
شمارهٔ ۵۳۰ — خلعت بی طمعی زیب هنرور باشد
شمارهٔ ۵۲۹ — بی‌رخت گل در چمن آشفتگی‌ها می‌کند
شمارهٔ ۵۳۱ — پا ز سر در ره شوقش چو شرر باید کرد
شمارهٔ ۵۳۵ — به معشوقی سزاوار است حسنی گو ادا دارد
شمارهٔ ۵۳۶ — آنانکه رو به خلوت آن دلربا کنند
شمارهٔ ۵۳۴ — زلف مشکین تو سرمایهٔ سودا باشد
شمارهٔ ۵۴۰ — از رفتنت خوشی ز چمن دور می شود
شمارهٔ ۵۴۳ — شبی که مستی باد تو در سرم باشد
شمارهٔ ۵۴۱ — اگر شه ور گدا کز مرگ دایم بر حذر باشد
شمارهٔ ۵۴۲ — به ره طرح چمن پیوسته رخسار تو می ریزد
شمارهٔ ۵۴۴ — در باغ چو گل به رخ جانان نظر افکند
شمارهٔ ۵۳۸ — گر صبا با نکهت زلفش سوی هامون شود
شمارهٔ ۵۳۹ — به دام عشق هر آن دل که مبتلا گردد
شمارهٔ ۵۳۷ — ماه من از بام قصر امروز چون سر برکشید
شمارهٔ ۵۴۵ — کباب خود دلم را شعلهٔ آواز او دارد
شمارهٔ ۵۴۶ — خون دلم چو از سر مژگان فرو چکید
شمارهٔ ۵۴۹ — پیش رخت مراست دل داغ داغ بند
شمارهٔ ۵۴۷ — رازها را لب خاموش نگهبان باشد
شمارهٔ ۵۴۸ — خاکساری جوشن شمشیر آفت می شود
شمارهٔ ۵۵۱ — ز فیض نور معنی شام اهل دل سحر باشد
شمارهٔ ۵۵۰ — سرو نازم چون بی گلگشت در رفتار شد
شمارهٔ ۵۵۲ — چو بیداد محبت بیش شد حاجت روا گردد
شمارهٔ ۵۵۳ — آنچه از بوسی بر آن لب‌های شیرین می‌رود
شمارهٔ ۵۵۷ — شب که یاد چشم مستش از غمم افزوده بود
شمارهٔ ۵۵۵ — با بار آن گل رو دل بی حجاب باشد
شمارهٔ ۵۵۸ — دولت کسی ز پهلوی حسنت هوس کند
شمارهٔ ۵۵۹ — چون نگاهی سوی من زان چشم مخمور افکند
شمارهٔ ۵۶۰ — هر که از شمشیر نازت نیم بسمل ماند ماند
شمارهٔ ۵۵۶ — نه تنها غنچه را کیفیت چشمش سبو بخشد
شمارهٔ ۵۵۴ — نونهال من ز طفلی آشنا بیگانه بود
شمارهٔ ۵۶۳ — از سینه دل جدا به تپیدن نمی شود
شمارهٔ ۵۶۴ — مفت رندی است که کام از لب ساغر گیرد
شمارهٔ ۵۶۵ — رخت آیینه را لبریز صاف نور می سازد
شمارهٔ ۵۶۶ — زورآوران که پنجهٔ افلاک می برند
شمارهٔ ۵۶۷ — خامه ام گاهی به او گر نامه ای انشا کند
شمارهٔ ۵۶۱ — شب که دل اندیشهٔ آن نشتر مژگان کند
شمارهٔ ۵۶۸ — دلها بسی بر آتش حسنش سپند شد
شمارهٔ ۵۶۲ — هر سحر کز روزن آن رشک پری سر می کشد
شمارهٔ ۵۷۰ — از گریه دیده ای که سفیدش نمی کنند
شمارهٔ ۵۷۲ — چون شدم از خویش ره در بزم یارم داده اند
شمارهٔ ۵۶۹ — چون به صحرا نکهت آن زلف شبگون می‌رود
شمارهٔ ۵۷۳ — سرو من چون به سر شوخی انداز آمد
شمارهٔ ۵۷۴ — می‌رود ظلمت چو خورشید از کمین پیدا شود
شمارهٔ ۵۷۵ — می توان صد عمر داد ناله و فریاد داد
شمارهٔ ۵۷۱ — ای خضر هر که مست شراب جنون بود
شمارهٔ ۵۷۶ — شکست از جوش غم بازار رنگم ناله پیدا شد
شمارهٔ ۵۷۸ — عاقلان موعظه را زیب ده هوش کنند
شمارهٔ ۵۷۷ — نه تنها بی تو رنگ از روی گل آزاد برخیزد
شمارهٔ ۵۸۰ — لاله آسا هر که در عشق تو خون آشام شد
شمارهٔ ۵۸۱ — بی تو چشمم حلقهٔ گلدام حیرانی مباد
شمارهٔ ۵۷۹ — ز چشمم جز سرشک لعل‌گون بیرون نمی‌آید
شمارهٔ ۵۸۲ — زفن خویش نفعی اهل فن هرگز نمی یابد
شمارهٔ ۵۸۳ — کس به سعی از پای دل زنجیر نتواند گشود
شمارهٔ ۵۸۴ — بی تو دل در خوردن غم مرغ آتشخوار بود
شمارهٔ ۵۸۶ — زهجرت همچو خارا در تنم آتش نهان باشد
شمارهٔ ۵۸۷ — دلا ببال که روزی غبار خواهی شد
شمارهٔ ۵۸۸ — غنچه تا بگشود لب، خونین‌دلم آمد به یاد
شمارهٔ ۵۸۵ — سرخی از لعل تو زایل به مکیدن نشود
شمارهٔ ۵۸۹ — گل داغ سر پرشور سودا عالمی دارد
شمارهٔ ۵۹۱ — رنگ حسن گل رخان هند را چون ریختند
شمارهٔ ۵۹۲ — یاد رخسار تو تا در جیب دل گلها فشاند
شمارهٔ ۵۹۰ — شور خندیدن گل چون به سر جوش آید
شمارهٔ ۵۹۶ — رفتی و نقش فنایت زیب آن کاشانه ماند
شمارهٔ ۵۹۸ — زجوش ناز دندانت در نایاب را ماند
شمارهٔ ۶۰۰ — شوخی ات چون شیوهٔ عاشقکشی بنیاد کرد
شمارهٔ ۵۹۳ — اشکم چون خون زدیده چکان بی تو می رود
شمارهٔ ۵۹۹ — تا غنچهٔ دل بلبل گل پیرهنی شد
شمارهٔ ۵۹۴ — دلم را گریه بر مژگان آتش بار می آرد
شمارهٔ ۵۹۵ — در سینه آنچه این دل مایوس می کند
شمارهٔ ۵۹۷ — بسکه از آهم هوا امشب کدورتناک بود
شمارهٔ ۶۰۱ — باز دل زآتش سودای تو درمی گیرد
شمارهٔ ۶۰۲ — شور در زیر فلک زان لعل میگون شد بلند
شمارهٔ ۶۰۳ — هر که از چشم تو کیفیت والا دارد
شمارهٔ ۶۰۴ — اسم باید که موافق بمسمی باشد
شمارهٔ ۶۰۵ — ز آهم حسن روی یار بی‌اندازه می‌گردد
شمارهٔ ۶۰۶ — خوی آن جور آشنا بیگانه از هوشم کند
شمارهٔ ۶۰۷ — غبارم بر فلک پرواز مانند ملک دارد
شمارهٔ ۶۰۸ — نخل بلندی است عشق داغ تو بارش بود
شمارهٔ ۶۱۰ — هوای او فلاطون را زخود بیگانه می سازد
شمارهٔ ۶۱۲ — آه اگر از پیش چشم آن سرو قامت بگذرد
شمارهٔ ۶۱۳ — با لب خشک آنکه در عشق تو دامن تر کند
شمارهٔ ۶۱۱ — دل غافل ز ریاضت به صفایی نرسید
شمارهٔ ۶۰۹ — در فضای سینه چون شاهین یادش بر پرد
شمارهٔ ۶۱۴ — از خطش آیینهٔ عارض مکدر می شود
شمارهٔ ۶۱۵ — از آن گلگشت با غم بر سر فریاد می آرد
شمارهٔ ۶۱۶ — زمی حسن فرنگش چون به فکر آب و رنگ افتد
شمارهٔ ۶۲۳ — بس که گوهر بر کنارم چشم خون‌پالا فشاند
شمارهٔ ۶۱۷ — نه همین عشق سر و تن دل و جان را هم خورد
شمارهٔ ۶۱۸ — مار زلفش را نمی دانم چه افسون می کند
شمارهٔ ۶۱۹ — بگو به پیرمغان که شبها به روی میخواره درنبندد
شمارهٔ ۶۲۲ — از سخن یک جو نه بر قدر سخن پرور فزود
شمارهٔ ۶۲۰ — تنها نه چرخ بی سر و پا رقص می کند
شمارهٔ ۶۲۱ — به لقای تو هر آن دیده که روشن باشد
شمارهٔ ۶۲۴ — از زمین و آسمان هرگز دلم آبی نخورد
شمارهٔ ۶۳۰ — چه کامها که قدح از تو برنمی گیرد
شمارهٔ ۶۳۲ — آمدی چون چشم روزن دیده بیخواب از تو شد
شمارهٔ ۶۲۷ — چو آفتاب جمال تو آشکاره شود
شمارهٔ ۶۲۸ — غنچه در صحن چمن دل را نه آسان واکند
شمارهٔ ۶۲۶ — زخم دلم چو غنچه فراهم نمی شود
شمارهٔ ۶۳۱ — گل فیض از ریاض حسن زاهد چیدنی دارد
شمارهٔ ۶۲۹ — سوار شو که جمالت یکی شود
شمارهٔ ۶۲۵ — کسی که در طلبش درد جستجو دارد
شمارهٔ ۶۴۰ — هرکه در عشقت ز مژگان اشک نابش می‌چکد
شمارهٔ ۶۳۳ — پیچ و خم مو را چو آن مشکین سلاسل می‌دهد
شمارهٔ ۶۳۶ — در دل، آنانکه غم یار نهان می دارند
شمارهٔ ۶۳۴ — چو او در بزم ارباب هوس می‌رفت و می‌آمد
شمارهٔ ۶۳۷ — سالکانی که به خورشید رخت دل بستند
شمارهٔ ۶۳۸ — کامت چو در شوی به خطرها همی دهند
شمارهٔ ۶۳۹ — چو از فکر کام تو حاصل شود
شمارهٔ ۶۳۵ — آشنا با عشق اگر شد عقده دل واشود
شمارهٔ ۶۴۴ — ز روز حشر شهید ترا چه بیم بود
شمارهٔ ۶۴۸ — رهی از خود نرفتن غیر گمراهی نمی‌باشد
شمارهٔ ۶۴۷ — گل به آن روی نکو می ماند
شمارهٔ ۶۴۳ — بلبلی نیست دل خسته که نالان نشود
شمارهٔ ۶۴۵ — چشم مخمور تو چون بازار صهبا بشکند
شمارهٔ ۶۴۱ — آنکه زلفش به دلم دست تطاول پیچد
شمارهٔ ۶۴۶ — تا بر رخ تو زلف پریشان نمی شود
شمارهٔ ۶۴۲ — عجزم از عشق محال است عنان تاب شود
شمارهٔ ۶۵۲ — می نشاط که در جام شاه ریخته اند
شمارهٔ ۶۵۴ — عشاق همچو دل به بر شیر خفته اند
شمارهٔ ۶۵۵ — لب تو چون نمک نوشخند خواهد شد
شمارهٔ ۶۵۱ — زموج چین توانی ساده کردن گر جبین خود
شمارهٔ ۶۴۹ — دل به قدر عقل هر کس را اسیر غم شود
شمارهٔ ۶۵۰ — در این زمانه خوشش باد اگر غمی دارد
شمارهٔ ۶۵۳ — فصل نوبهاران است ابر در خروش آمد
شمارهٔ ۶۵۶ — هر که محو جلوهٔ جانان شود، جانان شود
شمارهٔ ۶۵۸ — غنچه مانند این دهن باشد
شمارهٔ ۶۶۱ — به قدر دستگه پامال حب مال خواهی شد
شمارهٔ ۶۶۳ — سوار ابلق لیل و نهار خود باشد
شمارهٔ ۶۶۴ — چو مهر دوست مرا در حریم جان تابد
شمارهٔ ۶۵۹ — می به جام گل از آن رخسار زیبا ریختند
شمارهٔ ۶۵۷ — طعن ها زاهد به عشق پاک دامن می زند
شمارهٔ ۶۶۲ — صید خلق اهل ریا در گوشه گیری دیده اند
شمارهٔ ۶۶۰ — بحر را چشم تر ما از نظر می افکند
شمارهٔ ۶۶۷ — اگر غبار ره یار می توانی شد
شمارهٔ ۶۶۸ — شب که حالم زغم هجر تو دیگرگون بود
شمارهٔ ۶۷۱ — خط به گرد عارضش گرد شمیم گل بود
شمارهٔ ۶۷۰ — آن دم که باده کلفتم از سینه می برد
شمارهٔ ۶۷۲ — شب که در ساغر شراب ارغوان افکنده بود
شمارهٔ ۶۶۶ — از شور جنون هیچ کس آگاه نمی بود
شمارهٔ ۶۶۹ — سوی گلشن شو اکسیر حیاتت گر هوس باشد
شمارهٔ ۶۶۵ — آیینه با وقار تو سیماب می شود
شمارهٔ ۶۷۵ — غمی به خاطرم از بیش و کم نمی آید
شمارهٔ ۶۷۷ — تا چند رود دل پی کاری که ندارد
شمارهٔ ۶۷۳ — دایما خون دلم زان زلف و کاکل می‌چکد
شمارهٔ ۶۷۹ — لب خندان به تو ای غنچه دهن بخشیدند
شمارهٔ ۶۷۸ — دست خواهش تا توان از مدعا باید کشید
شمارهٔ ۶۷۶ — چو انگشتان نایی دایما در رقص می آید
شمارهٔ ۶۸۰ — دگر بوی کبابم از دل آواره می آید
شمارهٔ ۶۷۴ — عیار ناقصان از فکر کامل می تواند شد
شمارهٔ ۶۸۵ — دل را به قدر خمکده ها جوش داده اند
شمارهٔ ۶۸۶ — تنها نه همین یارم گوش سبکی دارد
شمارهٔ ۶۸۸ — نیکی به خلق چرخ زبرجد نمی کند
شمارهٔ ۶۸۴ — به شوخی برق را راه تپش بر بال و پر بندد
شمارهٔ ۶۸۲ — دل از مهر می و معشوقم آسان بر نمی خیزد
شمارهٔ ۶۸۳ — هرگز از پیش نظر آن رخ رخشان نرود
شمارهٔ ۶۸۱ — دل عاشق ز منع اشک خونین غرق خون می گردد
شمارهٔ ۶۸۷ — نه آسان زان سر کو عاشق بیدل برون آید
شمارهٔ ۶۹۵ — در این زمانه کسی نیست رو به من خندد
شمارهٔ ۶۸۹ — گر از بحرین چشمم ابر نیسان مایه ور می شد
شمارهٔ ۶۹۱ — قهقهه خنده مرا در غم او ناله بود
شمارهٔ ۶۹۰ — تا دلم هنگامهٔ مهر و وفا را گرم کرد
شمارهٔ ۶۹۴ — هر که چون صبح خودنمایی کرد
شمارهٔ ۶۹۳ — اشک ما موج شراب دل بود
شمارهٔ ۶۹۲ — با همه اعضا مرا چون ابر گریان ساختند
شمارهٔ ۶۹۶ — ‏ آتش آهم ز بس گلزار بی نم می شود
شمارهٔ ۶۹۹ — وای بر دیده اگر محو بدایع نشود
شمارهٔ ۷۰۰ — اشتیاقم جام می را جان تصور می کند
شمارهٔ ۶۹۸ — کدامین شب به خواب آن روی خندانم نمی‌آید
شمارهٔ ۷۰۴ — ز رنگ چهره ام بوی بهار درد می آید
شمارهٔ ۷۰۳ — آه ما کی در شب هجرت فلک پیما نشد
شمارهٔ ۶۹۷ — با چمن دوش به شوخی چه اداها می‌کرد
شمارهٔ ۷۰۲ — قصیده ای که درآن مدح مرتضی نبود
شمارهٔ ۷۰۱ — سخن سازی چو چشم یار در دنیا نمی باشد
شمارهٔ ۷۰۹ — روم از خویشتن دنبال دلدار
شمارهٔ ۷۱۰ — ای ز فیض لطف عامت گشته خون ناب شیر
شمارهٔ ۷۱۱ — فصل بهاران شده ساغر بگیر
شمارهٔ ۷۰۵ — چه جورها که غمت با دل تباه نکرد
شمارهٔ ۷۰۶ — از نخستم تن ز درد عشق غم فرسوده بود
شمارهٔ ۷۰۷ — آشنا با عشق اگر شد عقدهٔ دل وا شود
شمارهٔ ۷۰۸ — اضطرابی دارم از آرام شوخ و شنگ تر
شمارهٔ ۷۱۲ — غفل نبرده بهره ای از روزگار عمر
شمارهٔ ۷۱۷ — می رباید خط روی لاله گونم بیشتر
شمارهٔ ۷۱۸ — گریم ز هجر آن گل رو چون سحاب وار
شمارهٔ ۷۱۹ — بی جلوهٔ روی تو نظر بسته نکوتر
شمارهٔ ۷۱۵ — بی ذکر تو نیکو نبود پیشهٔ دیگر
شمارهٔ ۷۲۰ — از گل داغ جنون دارم بهاری در نظر
شمارهٔ ۷۱۶ — به بیخودی شد از آن همزبان من تصویر
شمارهٔ ۷۱۳ — گرچه از موج هوا چین بر جبین دارد بهار
شمارهٔ ۷۱۴ — نونهالم را ز بس بگذاشت بر شوخی مدار
شمارهٔ ۷۲۶ — نباشد غیر عشق نیکوانم پیشهٔ دیگر
شمارهٔ ۷۲۷ — آب از گداز دل نخورد سرو آه اگر
شمارهٔ ۷۲۵ — کار دنیا فکر ای دانا ندارد اینقدر
شمارهٔ ۷۲۸ — از ازل بی وحشتی نبود دل ما را قرار
شمارهٔ ۷۲۱ — شد دل دریا کنارم ته همین از چشم تر
شمارهٔ ۷۲۴ — باشد ارباب رعونت را ز بی مغزی غرور
شمارهٔ ۷۲۲ — اگر از سوز عشقت سوخت دل دیوانه‌ای کمتر
شمارهٔ ۷۲۳ — پای هر نخلی که بوسیدم به دوران بهار
شمارهٔ ۷۲۹ — رفت می نوشیم ز یاد آخر
شمارهٔ ۷۳۲ — چون شود محو از دل خاکی سرشت ما غبار؟
شمارهٔ ۷۳۳ — یادش از شوخی به دل ما را نمی گیرد قرار
شمارهٔ ۷۳۴ — گذشتم از سر عشقت من و خیال دگر
شمارهٔ ۷۳۶ — دلم از هجر تو خون است امروز
شمارهٔ ۷۳۵ — آمدی مستانه و گل گل طرب دارد بهار
شمارهٔ ۷۳۱ — به فکر نام مباش اینقدر همین زنهار
شمارهٔ ۷۳۰ — نیست جز افغان مرا در بزم آن مکار کار
شمارهٔ ۷۴۲ — مردم و مهر ترا در دل نهان دارم هنوز
شمارهٔ ۷۳۹ — دل عاشق زفغان سیر نگردد هرگز
شمارهٔ ۷۴۱ — شد از نگاه که آشفته یار ما امروز
شمارهٔ ۷۴۴ — نوبهار آمد هوا آیینه پرواز است باز
شمارهٔ ۷۳۸ — چشم آینه پرآب است از مثال من هنوز
شمارهٔ ۷۴۳ — در دامن دل اشک ز مژگان تر انداز
شمارهٔ ۷۴۰ — صبح شد ساقی همان مستی شب دارم هنوز
شمارهٔ ۷۳۷ — عمر رفت و هست ذوق آن بر و دوشم هنوز
شمارهٔ ۷۵۰ — ز لب به سینه عبث نیست ترکناز نفس
شمارهٔ ۷۵۱ — غنچه از دلبستگی گردیده پنهان در لباس
شمارهٔ ۷۴۶ — مستان پی گلگشت چمن می رسد امروز
شمارهٔ ۷۴۹ — معنیی گر هست با رند می آشام است و بس
شمارهٔ ۷۴۸ — غیر از ایام وصال بت دلخواه مپرس
شمارهٔ ۷۴۷ — به سیر باغ خرامان شد آن نگار امروز
شمارهٔ ۷۵۲ — به رنگ شمع بگدازد ز سوز سینه ام تیرش
شمارهٔ ۷۴۵ — فریاد چقدرها خورد افسوس بر امروز
شمارهٔ ۷۵۴ — با صدانداز نشست آن بت رعنا در پیش
شمارهٔ ۷۵۵ — می مکد خون دلم را غنچه عنابی اش
شمارهٔ ۷۵۸ — تا یاد ترا کرده دلم راهبر خویش
شمارهٔ ۷۵۳ — بی تو ساغر لخت دل چون لاله دارد در کفش
شمارهٔ ۷۵۹ — هر قدر غم بیند از گردون بود دانا خموش
شمارهٔ ۷۵۷ — سرشته اند ز فیض هوای صبح تنش
شمارهٔ ۷۵۶ — طراوت دارد از بس نوبهار حسن سرشارش
شمارهٔ ۷۶۰ — ز حیرت ماند در بند چکیدن گوهر کوشش
شمارهٔ ۷۶۳ — در بند پاس خاطر غیر اینقدر مباش
شمارهٔ ۷۶۶ — چنان کز قهر او مانند صهبا آب شد آتش
شمارهٔ ۷۶۷ — دل به عشق از بستگی وا می شود غمگین مباش
شمارهٔ ۷۶۱ — ندارد بیش ازین دل طاقت صهبای پر زورش
شمارهٔ ۷۶۲ — نشست و کان کیفیت ازو شد بزم رنگینش
شمارهٔ ۷۶۴ — حسن معنی را وی بینا ز نادیدن به خویش
شمارهٔ ۷۶۵ — به گلزاری که در رفتار آید سرو موزونش
شمارهٔ ۷۶۸ — از یاد که گردید دلت مسکن آتش
شمارهٔ ۷۷۳ — ای دل هم آرمیده و هم می رمیده باشد
شمارهٔ ۷۷۴ — زل بند چاشنی باشد حلاوت از لبش
شمارهٔ ۷۷۵ — خوشا جوش بهار تبت و دامان کهسارش
شمارهٔ ۷۶۹ — به وادیی که کند تیغ عشق تسخیرش
شمارهٔ ۷۷۰ — ز مستی گر رسد دستم به لب‌های نمک سودش
شمارهٔ ۷۷۲ — هرگز صدا نبرده در این بزم ره به گوش
شمارهٔ ۷۷۱ — شکاریی که دلم گشته است نخجیرش
شمارهٔ ۷۷۶ — بتی که برده دلم زلف عنبر بویش
شمارهٔ ۷۸۱ — یار مست است امشب و من کامرانم از لبش
شمارهٔ ۷۸۰ — بود لبریز صهبای لطافت ساغر رنگش
شمارهٔ ۷۷۹ — سبزه پامال شد از نرمی خویش
شمارهٔ ۷۸۲ — بهره از یاری یاری نیستش
شمارهٔ ۷۸۴ — نوبهار آمد خرامان دوش بر دوش نشاط
شمارهٔ ۷۸۳ — گیرم غم تو و دل خونین دهم عوض
شمارهٔ ۷۷۷ — از آن چون آب در گل‌ها بود آهسته رفتارش
شمارهٔ ۷۷۸ — در بزم می چو آمده ای بی حجاب باش
شمارهٔ ۷۸۶ — هرگز نیامده است و نیاید ز ما غلط
شمارهٔ ۷۸۵ — تنها نه تنگنای دلم شد خراب خط
شمارهٔ ۷۸۸ — غیر از دلم که بی تو در او گشته داغ جمع
شمارهٔ ۷۸۹ — بود از سوز دلم هر قطره خون در تن چراغ
شمارهٔ ۷۹۰ — میستاند باج از صرصر نگاه تند خلق
شمارهٔ ۷۸۷ — چو بیند آن عذار لاله گون شمع
شمارهٔ ۷۹۱ — هر سبزه سراپای زبانست در این باغ
شمارهٔ ۷۹۲ — گر نیست آفتاب برین در کمین برف
شمارهٔ ۷۹۸ — لعل لب او راست ز رنگین سخنی رنگ
شمارهٔ ۸۰۰ — از سوز دلم دیدهٔ مهجور شود خشک
شمارهٔ ۷۹۴ — جمله عالم را هویدا کرد عشق
شمارهٔ ۷۹۵ — هر که بگشاید زبان نطق بیجا پیش خلق
شمارهٔ ۷۹۶ — رفتم اما بی تو بس بی طاقتم داد از فراق
شمارهٔ ۷۹۷ — در کسب هوا کوش که آزاد کند مشک
شمارهٔ ۷۹۳ — ز فیض باده شود پیکر ضعیف شگرف
شمارهٔ ۷۹۹ — در راه شوق جانان عزم سفر مبارک
شمارهٔ ۸۰۲ — در تنم از خون نمی گذاشت فریاد
شمارهٔ ۸۰۳ — دل از کف رفت بدگو را ز کلفت در وفور زنگ
شمارهٔ ۸۰۴ — کشیده لاله شراب شبانه از رگ سنگ
شمارهٔ ۸۰۵ — حسن صدا از آن دهن غنچه فام تنگ
شمارهٔ ۸۰۸ — خنجر مژگان او زد زخم پنهانی به دل
شمارهٔ ۸۰۷ — گل کی نهد از ناز قدم بر سر بلبل
شمارهٔ ۸۰۱ — نه همین چون نی، گلو بی دور ساغر بود خشک
شمارهٔ ۸۰۶ — باشد کسی که سر خوی او ز جام دل
شمارهٔ ۸۱۲ — یار می آید و به استقبال
شمارهٔ ۸۱۵ — به محشر تا سری از خاک بیرون آورم چون گل
شمارهٔ ۸۱۴ — بیند چو خرامیدن رنگین ترا گل
شمارهٔ ۸۱۱ — از نور بندگیست فروغ جبین دل
شمارهٔ ۸۱۶ — دارد دلم مهر علی از بس که پنهان در بغل
شمارهٔ ۸۰۹ — چو گل ز فیض صبوحی پر است جام جمال
شمارهٔ ۸۱۰ — از فیض عشق دید بسی فتح باب دل
شمارهٔ ۸۱۳ — می گشاید چشم بستن قفل درهای وصال
شمارهٔ ۸۲۰ — کی غمی از پا و کی پروای از سر داشتم
شمارهٔ ۸۲۳ — کرده جا تا آن لب میگون به افسون در دلم
شمارهٔ ۸۲۲ — چشم تا بر آفتاب عارضت وا می کنیم
شمارهٔ ۸۲۴ — در راه تو گه جان و گهی سر بفشانیم
شمارهٔ ۸۱۸ — هرگز نبوده غیر توام آرزوی دل
شمارهٔ ۸۱۷ — آن سبک مغزی که بر تن پروری بنهاد دل
شمارهٔ ۸۱۹ — کو زبانی که دهم شرح گرفتاری دل
شمارهٔ ۸۲۱ — ما خاک ره جلوه آن سرو روانیم
شمارهٔ ۸۲۸ — عقل افلاطون منش را ریشخندی می زنم
شمارهٔ ۸۲۹ — ما را بود ز خون جگر لاله رنگ چشم
شمارهٔ ۸۳۱ — تا ز یاد او دل غم پیشه رنگین می کنم
شمارهٔ ۸۲۵ — با شیخ خانقاه می ناب می زنم
شمارهٔ ۸۲۶ — چو وصف ابروی آن ماه عالمگیر می‌گفتم
شمارهٔ ۸۳۰ — دیده بر روی خیال تو شبی واکردیم
شمارهٔ ۸۲۷ — شب غم، بی جمالش، ساغر، اخگر بود در دستم
شمارهٔ ۸۳۲ — بود آسودگی در اضطراب از چشم بی‌تابم
شمارهٔ ۸۳۳ — به راه عشق در گام نخست از خود سفر کردم
شمارهٔ ۸۳۴ — بسکه جا کرده است مهرت در سراپای تنم
شمارهٔ ۸۳۹ — نخست از پهلوی خود دید آفت ها دل تنگم
شمارهٔ ۸۳۶ — تا بود سودای زلفش در سر شوریده‌ام
شمارهٔ ۸۴۰ — به یمن همت عشقت ز قید دل رستم
شمارهٔ ۸۳۷ — نه از بیگانه چشم مردمی نه زآشنا دارم
شمارهٔ ۸۳۸ — دشت را از جلوه اش رشک گلستان دیده ام
شمارهٔ ۸۳۵ — از غار راه ریزد عشق رنگ خانه ام
شمارهٔ ۸۴۵ — دهد دل را به سیلاب فنا سیرابی اشکم
شمارهٔ ۸۴۷ — بسکه با سامان شد از حسن ملیحی دیدنم
شمارهٔ ۸۴۸ — کبود از بوسه امشب لعل آن رشک پری دیدم
شمارهٔ ۸۴۱ — ز بیدردان مرا وا می نماید زخم پنهانم
شمارهٔ ۸۴۲ — روشن از سوز درون امشب چراغت می کنم
شمارهٔ ۸۴۴ — و قمری از فغان خود را دمی بیکار نگذارم
شمارهٔ ۸۴۳ — بی تو چون پسته طرب ساخته غمناکترم
شمارهٔ ۸۴۶ — درآمد تا در آغوش تمنا آن برو دوشم
شمارهٔ ۸۵۶ — بی او ز خون ناب دماغی چو تر کنیم
شمارهٔ ۸۵۰ — دور از تو زبسکه بی دماغم
شمارهٔ ۸۵۱ — فارغ از اندیشهٔ خار کف پا بوده ام
شمارهٔ ۸۵۳ — خوش آن دم کز جفایش خوشدلی بنیاد می‌کردم
شمارهٔ ۸۵۴ — گرنه از جوش نزاکت بر تنش سنگین بود
شمارهٔ ۸۵۵ — آن ملاحت راست در مستی ثناگستر لبم
شمارهٔ ۸۴۹ — فصل بهار اسیر گل و سرو و سوسنم
شمارهٔ ۸۵۲ — دلی از فیض یاد عارضش رشک چمن دارم
شمارهٔ ۸۶۳ — به جز سر جوش می عقل‌آفرینی چون نمی‌دانم
شمارهٔ ۸۶۲ — بستهٔ خود بودم از فیض ریاضت وا شدم
شمارهٔ ۸۶۴ — تا ز جام عشق دل مستان شد و دیوانه هم
شمارهٔ ۸۵۹ — به شهربند تعلق دمی قرار ندارم
شمارهٔ ۸۶۱ — بی تو بیگانه چو عکس رخت از هوش خودم
شمارهٔ ۸۵۷ — کبوتر را ره آگاهی از احوال خود بستم
شمارهٔ ۸۶۰ — بشکفت، شد نشانهٔ آن تیر اگر دلم
شمارهٔ ۸۵۸ — صد شکر کز غم چو تویی زار و خسته ام
شمارهٔ ۸۶۸ — آشنا خواهد شدن ما و ترا دل‌ها به هم
شمارهٔ ۸۷۰ — ما منت مرهم به جراحت نپسندیم
شمارهٔ ۸۶۹ — ز بس بالد نگه از دیدنت در چشم حیرانم
شمارهٔ ۸۶۷ — دست هوس زنعمت دنیا کشیده ام
شمارهٔ ۸۷۲ — من که از جوش تجلی رشک نخل ایمنم
شمارهٔ ۸۷۱ — از غرور توبه غرق معصیت تا گردنم
شمارهٔ ۸۶۶ — مکن آرایش آن زلف پی تسخیرم
شمارهٔ ۸۶۵ — اسیر پیچش آن طره شکن گیرم
شمارهٔ ۸۷۵ — اگر حرفی ز سوز آتش عشقش بیان کردم
شمارهٔ ۸۷۸ — در حریم وصل از دلدار دور افتاده ام
شمارهٔ ۸۷۶ — افروختهٔ عشقم و پروانهٔ خویشم
شمارهٔ ۸۷۹ — نیست تنها بی‌رخت دشمن گریبان ناله‌ام
شمارهٔ ۸۷۷ — ز شوق آنکه به گوشت رسیده آوازم
شمارهٔ ۸۸۰ — در کدورت خون شدم از خویش شادان آمدم
شمارهٔ ۸۷۴ — مستیش افزود تا بشکست مینای دلم
شمارهٔ ۸۷۳ — افروخت تا ز باده عذار سمن برم
شمارهٔ ۸۸۳ — اصلا بمی شکایتی از غم نکرده ایم
شمارهٔ ۸۸۵ — رفتی و بی تو باده کشیدن نسازدم
شمارهٔ ۸۸۸ — بی تو از بس گرد غم بر چهرهٔ دل داشتیم
شمارهٔ ۸۸۲ — حباب آسا فتد از دیدهٔ تر قطره اشکم
شمارهٔ ۸۸۱ — ما دل خویش به ابروی خم آویخته ایم
شمارهٔ ۸۸۶ — خاکساری را چو نقش پای تا دل بسته ایم
شمارهٔ ۸۸۷ — ما که دل در فکر دنیای خراب افکنده ایم
شمارهٔ ۸۸۴ — به او نزدیکم و از شرم خود را دور پندارم
شمارهٔ ۸۹۶ — لخت لخت از یاد رویت شد دل بی کینه ام
شمارهٔ ۸۸۹ — زحال من چسان آگاه گردد شوخ خودکامم
شمارهٔ ۸۹۲ — یک‌رنگ بی‌خودی شده از خود بریده‌ام
شمارهٔ ۸۹۳ — ضعف نگذاشت که یک ره جهد از جا آهم
شمارهٔ ۸۹۰ — ای من خراب طورک رندانه تان شوم
شمارهٔ ۸۹۵ — گلگشت چارباغ برو دوش کرده ایم
شمارهٔ ۸۹۱ — سوخت تا از پرتو آن آتشین خو پیکرم
شمارهٔ ۸۹۴ — غمی در خاطر هر کس وطن گیرد غمین باشم
شمارهٔ ۸۹۷ — تا ز عکست برگ گل سیما بود آیینه ام
شمارهٔ ۹۰۱ — در سراغ تو غبار رم عنقا گشتیم
شمارهٔ ۸۹۸ — نماید چون جرس در راه شوق شوخ بیباکم
شمارهٔ ۹۰۰ — کرد دلها را به مژگان نرگس جانانه موم
شمارهٔ ۸۹۹ — ننگ منت بر نتابد همت مردانه ام
شمارهٔ ۹۰۳ — بی‌خطا از بس رساند زخم بر بالای زخم
شمارهٔ ۹۰۴ — تا نهاد آن مست رنگین جلوه پا در کلبه ام
شمارهٔ ۹۰۲ — خیال ساغر چشم تو کرده مدهوشم
شمارهٔ ۹۰۵ — به تماشای تو بشفت بهار نگهم
شمارهٔ ۹۰۸ — گرفت عشقش ازین دست اگر گریانم
شمارهٔ ۹۰۶ — چنان ز زشتی کردار خود خجل شده ام
شمارهٔ ۹۰۹ — دهد بوی جگر پرکاله آهم
شمارهٔ ۹۰۷ — ز بی‌تابی شود هردم فزون‌تر آتش شوقم
شمارهٔ ۹۱۰ — از وصال مایوس است این دلی که من دارم
شمارهٔ ۹۱۲ — فزونتر گردد از زهد ریایی نخوت مردم
شمارهٔ ۹۱۱ — بسکه تلخی چشانده هجرانم
شمارهٔ ۹۱۷ — بزم رقصی زا ن نگار سیمبر می خواستیم
شمارهٔ ۹۱۸ — تا به معراج فنا یعنی شهادتگاه عشق
شمارهٔ ۹۱۳ — شبی کز یاد آن مه بر جگر دندان بیفشارم
شمارهٔ ۹۱۹ — گل دیدار ترا چون پی چیدن رفتم
شمارهٔ ۹۱۵ — دل را اسیر پیچش آن مو گذاشتیم
شمارهٔ ۹۲۰ — چون آینه بر روی تو مدهوش نگاهم
شمارهٔ ۹۱۴ — عشق در زنهار باشد از دل غم پیشه ام
شمارهٔ ۹۱۶ — نمک پروردهٔ لعلت تکلم
شمارهٔ ۹۲۳ — خاک راه آن سیه مستم به هنگام خرام
شمارهٔ ۹۲۲ — در چمن با درد عشقت گر دمی منزل کنم
شمارهٔ ۹۲۴ — سبز در خون جگر شد ریشهٔ اندیشه ام
شمارهٔ ۹۲۶ — مرا بس بود روز دیوان عام
شمارهٔ ۹۲۸ — طاقتم طاقست یاران! یار می خواهد دلم
شمارهٔ ۹۲۱ — دل پراضطرابی؛ دست و پا گم کرده‌ای دارم
شمارهٔ ۹۲۵ — خموشم ارچه به ظاهر ولی پر از سخنم
شمارهٔ ۹۲۷ — شدم پیر و همان مغلوب نفس غفلت آیینم
شمارهٔ ۹۳۴ — ز لعل او دلی شوریده دارم
شمارهٔ ۹۳۶ — عذار لعل‌گون خوب است از خوبان به هم سودن
شمارهٔ ۹۳۱ — خود را به تو بی راحله رفتم برسانم
شمارهٔ ۹۳۲ — تنها همین ز چشم نه گوهر فکنده ایم
شمارهٔ ۹۳۰ — زخنده ساغر بر لب رسیده ای دارم
شمارهٔ ۹۳۵ — از سکوت افشای اسرار نهانی کرده ایم
شمارهٔ ۹۲۹ — به هیچ کس نرسیده است سود ازین مردم
شمارهٔ ۹۳۳ — رسته از قید مذاهب دست در مولا زدیم
شمارهٔ ۹۳۹ — شب پا نهد چو مست می ناب بر زمین
شمارهٔ ۹۳۸ — بی جان بود قدح شب آدینه بر زمین
شمارهٔ ۹۴۰ — جهان را محتسب، چندی به کام می پرستان کن!‏
شمارهٔ ۹۴۲ — چه می شود؟ نفسی در کنار ما بنشین!‏
شمارهٔ ۹۴۱ — چو یافت لذت بیداد خنجر مژگان
شمارهٔ ۹۴۴ — تو و نامهربانی و به قصد ما میان بستن
شمارهٔ ۹۳۷ — زین بیش جور با دل خونین ما مکن
شمارهٔ ۹۴۳ — آنچه در حق گلستان می کند فصل خزان
شمارهٔ ۹۴۷ — کام دل از لب شکرشکنی شیرین کن
شمارهٔ ۹۴۹ — بر لب منه پیالهٔ سرشار بیش ازین
شمارهٔ ۹۴۸ — در دیار همتم فرش است گوهر بر زمین
شمارهٔ ۹۵۰ — تو و مستی و ناز و عشوه و مغرور خود بودن
شمارهٔ ۹۵۱ — چو رو از برقع آن رشک قمر می آورد بیرون
شمارهٔ ۹۵۲ — آشفته زلف را ز صبا می‌کنی، مکن!
شمارهٔ ۹۴۵ — نخواهد کرد گردون بعد از این آهنگ جنگ من
شمارهٔ ۹۴۶ — گر چنین در ضعف دایم بگذرد احوال من
شمارهٔ ۹۵۹ — ز خویشتن نفسی گر نهی قدم بیرون
شمارهٔ ۹۶۰ — کرده تا از گرمی خویت حکایت سر زبان
شمارهٔ ۹۵۵ — چون شمیم غنچه آیی گر ز قید دل برون
شمارهٔ ۹۵۸ — پنهان تراست ساعد سیمین در آستین
شمارهٔ ۹۵۷ — ز پهلوی ریاضت کسب انوار سعادت کن
شمارهٔ ۹۵۳ — بی سخن نیست ترا یک سر مو بیش دهن
شمارهٔ ۹۵۶ — خضر نتوانست نرد عشق آسان باختن
شمارهٔ ۹۵۴ — کی کمال مرد بدخو بر کسی گردد عیان
شمارهٔ ۹۶۶ — خوبرو بسیار از کشمیر می آید برون
شمارهٔ ۹۶۸ — لرزد از جورت دل خلق خدا بر خویشتن
شمارهٔ ۹۶۲ — از نسیم صبحگاهی کرده در بر پیرهن
شمارهٔ ۹۶۳ — نیست جای پانهادن بر زمین
شمارهٔ ۹۶۴ — در خرام آمد چو آن مشکین سلاسل بر زمین
شمارهٔ ۹۶۵ — ساعد او می زند بر شمع کافور آستین
شمارهٔ ۹۶۷ — برون آی از نقاب و مشهدم را رشک ایمن کن!‏
شمارهٔ ۹۶۱ — غازه از عکس رخت بر چهرهٔ گلشن مزن
شمارهٔ ۹۷۵ — از عاشقان چه گویم و صبر و توانشان
شمارهٔ ۹۷۴ — به سعی در طلبش راه جستجو سر کن
شمارهٔ ۹۶۹ — از آن دو لب چه گل کام می توان چیدن
شمارهٔ ۹۷۶ — تا نهاد آن آفتاب شعله خو پا در چمن
شمارهٔ ۹۷۲ — تا خزان آمد گل کامی نچیدیم از چمن
شمارهٔ ۹۷۱ — چون نهد عارف به پر از خلوت دل پا برون؟
شمارهٔ ۹۷۰ — چون شمع برافروختی از باده کشیدن
شمارهٔ ۹۷۳ — دل آگاه آزاد است از اندیشهٔ مردن
شمارهٔ ۹۷۷ — ساز شد در پردهٔ خاموشی آخر جنگ من
شمارهٔ ۹۷۹ — انکسار مرا تماشا کن
شمارهٔ ۹۸۳ — چراغ دودهٔ مجد و علا امام حسین
شمارهٔ ۹۸۲ — امروز چون توان به مدارا گریستن
شمارهٔ ۹۸۰ — غیر را امشب کباب از اختلاط یار کن
شمارهٔ ۹۷۸ — بوسی ز کنج لعل لبش انتخاب کن
شمارهٔ ۹۸۴ — شعلهٔ حسن ز تو سینهٔ سوزان از من
شمارهٔ ۹۸۱ — ساقی بیار باده و عیشم به کام کن
شمارهٔ ۹۸۹ — عجب ز غنچه به آن لعل همسری کردن
شمارهٔ ۹۹۰ — شمعی که مرا روشنی جان تن است آن
شمارهٔ ۹۹۱ — ساقیا رحمی بر احوال من افتاده کن
شمارهٔ ۹۸۸ — شد خیال رویش از بس آشنای چشم من
شمارهٔ ۹۸۷ — چنان یکباره ترک تیغ باز من برید از من
شمارهٔ ۹۸۵ — شد بهار و گشت عالم گلستان، ما همچنان
شمارهٔ ۹۸۶ — چو گل شکفت دگر توبه اختیار مکن
شمارهٔ ۹۹۲ — حیف باشد واله دنیای دون پرور شدن
شمارهٔ ۹۹۷ — ریخت مژگانت که ویرانی بود آباد ازو
شمارهٔ ۱۰۰۰ — جواب ناله ام را کی دهد چشم سیاه او
شمارهٔ ۹۹۹ — بسکه نرم و صاف باشد سربسر اعضای او
شمارهٔ ۹۹۵ — چشم بد دور آفتاب می نماید بر زمین
شمارهٔ ۹۹۴ — به خود بست آنکه ز آب و تاب خود چون گوهر غلتان
شمارهٔ ۹۹۶ — پرند بوی گل پیراهن او
شمارهٔ ۹۹۸ — گلستان بی‌بر رویی به زندان می‌زند پهلو
شمارهٔ ۹۹۳ — خداوندا دل وارسته از دنیا کرامت کن
شمارهٔ ۱۰۰۳ — صحبت بی نفاق یاران کو
شمارهٔ ۱۰۰۶ — صفا دارد ز بس اندام سیمین سمین او
شمارهٔ ۱۰۰۲ — بس که سنگینم ز بار غم به راه جست‌و‌جو
شمارهٔ ۱۰۰۷ — دمیده همچو مهر از مشرق خوبی جمال او
شمارهٔ ۱۰۰۴ — نه همین پیچد به خود از شوق رویت موی تو
شمارهٔ ۱۰۰۸ — آنکه شور صد قیامت بود با خلخال او
شمارهٔ ۱۰۰۵ — حسن از تاب و تب است از شعلهٔ دیدار او
شمارهٔ ۱۰۰۱ — نیست آسان چارهٔ دیوانهٔ گیسوی او
شمارهٔ ۱۰۱۲ — مستغنی از می آیم ز جان نگاه او
شمارهٔ ۱۰۱۰ — چه کنم با صف مژگان بلا پرور او
شمارهٔ ۱۰۱۱ — در سحرخیزی به ارباب سعادت یار شو
شمارهٔ ۱۰۱۵ — کی کنم سودا به نقد جان و دل کالای آه
شمارهٔ ۱۰۱۴ — ترا دو ابروی پیوسته بر جبین شکفته
شمارهٔ ۱۰۱۶ — در گلویم بی‌تو هردم آب می‌گردد گره
شمارهٔ ۱۰۰۹ — ای شوخ قوشجی که ز بیداد خوی تو
شمارهٔ ۱۰۱۳ — چون سر راه تو گیرم دادخواه از دست تو
شمارهٔ ۱۰۱۷ — کو بهاران تا برآید از کمین ابر سیاه
شمارهٔ ۱۰۱۹ — از حیا تا رنگ رخسارت به پرواز آمده
شمارهٔ ۱۰۲۰ — بسکه در شادی و غم با خلق یک رنگ است کوه
شمارهٔ ۱۰۲۴ — برنتابد دیدهٔ خونین ما بار نگاه
شمارهٔ ۱۰۲۱ — زفیض فکر شب ها چون به دور شمع، پروانه
شمارهٔ ۱۰۲۳ — به جام لاله می رنگ تا بود در کوه
شمارهٔ ۱۰۱۸ — گشته بی لعل تو خم در دل میخانه گره
شمارهٔ ۱۰۲۲ — سال سال از من نمی رسی چه جای ماه ماه
شمارهٔ ۱۰۲۶ — می کشد عکس ترا پر تنگ در بر آینه
شمارهٔ ۱۰۳۱ — غنچه بی جلوهٔ دیدار تو دل تنگ شده
شمارهٔ ۱۰۲۹ — در دلم از گریه دایم سخت تر گردد گره
شمارهٔ ۱۰۲۸ — به زر نگین صفت از بس دل تو بند شده
شمارهٔ ۱۰۲۵ — رفتیم ز بس با دل پر شور در این راه
شمارهٔ ۱۰۳۰ — ز اشک آخر به دل فیضی رسد آهسته آهسته
شمارهٔ ۱۰۳۲ — الهی در ره فقرم شکوه پادشاهی ده
شمارهٔ ۱۰۲۷ — زان چشم مست کار صبوحی کند نگاه
شمارهٔ ۱۰۳۹ — دوش بر قلب دل غم زده غافل زده ای
شمارهٔ ۱۰۴۰ — آه که امشب چه‌ها با دل ما کرده‌ای
شمارهٔ ۱۰۳۵ — کردم از لخت جگر طرح زبان تازه ای
شمارهٔ ۱۰۳۴ — پرتو افکن گشت رخسار تو تا در آینه
شمارهٔ ۱۰۳۳ — نور عرفان در دل صافی ضمیران برده راه
شمارهٔ ۱۰۳۷ — دل چیست واله نگه ترک زاده ای
شمارهٔ ۱۰۳۶ — گشتم اسیر نوگل بلبل ندیده ای
شمارهٔ ۱۰۳۸ — صورت حالش دگرگون شد ز گل رخساره‌ای
شمارهٔ ۱۰۴۱ — ای دل از فیض محبت چه بسامان شده ای
شمارهٔ ۱۰۴۷ — خیال تندخویی با دلم سر می‌کند بازی
شمارهٔ ۱۰۴۸ — ز بس با خویش بردم آرزوی سرمه سا چشمی
شمارهٔ ۱۰۴۵ — از برم دل می برد هر دم به رنگ تازه ای
شمارهٔ ۱۰۴۴ — باز از تغافلی صف پیمان شکسته ای
شمارهٔ ۱۰۴۲ — عید من باشد گرفتاری به یار تازه ای
شمارهٔ ۱۰۴۶ — تو جنگجو چقدر جور آشنا که نه ای
شمارهٔ ۱۰۴۳ — منظور دیده ها نه ای و نور دیده ای
شمارهٔ ۱۰۵۶ — ای من فدای نام تو یا مرتضی علی
شمارهٔ ۱۰۴۹ — چون بی تو چارهٔ دل محزون کند کسی
شمارهٔ ۱۰۵۰ — نهانی در حجاب زندگانی
شمارهٔ ۱۰۵۳ — دست ریزش ساقیا هرگز مباد از ما کشی
شمارهٔ ۱۰۵۵ — گشاید بر رخت درهای فیض از یمن هشیاری
شمارهٔ ۱۰۵۱ — می افزود چراغ زندگانی
شمارهٔ ۱۰۵۲ — تا مرا شد با تو ای گل پیرهن دلبستگی
شمارهٔ ۱۰۵۴ — ز زنجیری که عشق انداخت بر پای من ای قمری
شمارهٔ ۱۰۶۰ — خود را چو زخود جدا بیابی
شمارهٔ ۱۰۶۱ — زاهد از خشکی است کز مینا کند پهلو تهی
شمارهٔ ۱۰۵۹ — چه خواهد شد دمی با غنچه هم‌آواز اگر باشی
شمارهٔ ۱۰۶۲ — تا قیامت در شکنج دام زلف دلبری
شمارهٔ ۱۰۶۳ — دل دیوانهٔ عشق تو از هر قطرهٔ خونی
شمارهٔ ۱۰۵۸ — ز هجرت پیکرم خواب فراموش است پنداری
شمارهٔ ۱۰۶۴ — چند دل را به جهان گذران شاد کنی؟
شمارهٔ ۱۰۵۷ — سر کویی بود عشرتگه ما یا گلستانی
شمارهٔ ۱۰۶۹ — اگر تن را نه در اول ز بالیدن نگهداری
شمارهٔ ۱۰۶۶ — شوی ز خویش چو بیگانه یار خود باشی
شمارهٔ ۱۰۶۸ — جز تو روشن نبود دیدهٔ بیخواب کسی
شمارهٔ ۱۰۷۰ — کشید شور جنونم سوی بیابانی
شمارهٔ ۱۰۷۱ — دولت اگر ز پهلوی خست هوس کنی
شمارهٔ ۱۰۶۷ — ز چشمت سرمه گرد وحشت آهوست پنداری
شمارهٔ ۱۰۷۲ — در تعب باشد روانت تا گرفتار تنی
شمارهٔ ۱۰۶۵ — خوش آن رندی که مینا را به ساغر می کند خالی
شمارهٔ ۱۰۷۹ — از هر که گشت محو تو مستور نیستی
شمارهٔ ۱۰۷۳ — از رعونت تا به کی سرو پا در گل شوی
شمارهٔ ۱۰۷۶ — از چه رو بی وجه با ما اینقدر بیگانگی
شمارهٔ ۱۰۸۰ — این چه بیداد است ای شمشاد قامت می‌کنی
شمارهٔ ۱۰۷۷ — تا دور ز رخ نقاب کردی
شمارهٔ ۱۰۷۸ — به چشمم موج می دور از تو شمشیر است پنداری
شمارهٔ ۱۰۷۵ — دل می بردم غنچهٔ خندان تو جتی
شمارهٔ ۱۰۷۴ — عقدهٔ دل واکند زلف گرهگیر کسی
شمارهٔ ۱۰۸۸ — به دنیا پشت پا زن تا شه روی زمین باشی
شمارهٔ ۱۰۸۵ — از پای فکنده است مرا محنت و غم، های!‏
شمارهٔ ۱۰۸۳ — هر قطرهٔ اشکم ز پی دیدن چشمی
شمارهٔ ۱۰۸۴ — چو شبنم به که فارغ از امید بال و پر باشی
شمارهٔ ۱۰۸۲ — فسون‌سازی که دل را می‌برد نیرنگش از شوخی
شمارهٔ ۱۰۸۶ — جبین را صندل اندود از چه ای ابرو کمان کردی؟
شمارهٔ ۱۰۸۱ — به قصد کشتنم افراخت قد خورشید سیمایی
شمارهٔ ۱۰۸۷ — نصرت ده حبیب خدا مرتضی علی
شمارهٔ ۱۰۹۱ — موسم مستی است ایام بهاران های های
شمارهٔ ۱۰۹۴ — تا که تو بر خویشتن سوار نباشی
شمارهٔ ۱۰۹۵ — اگر محاسبه روز حشر در نظر آری
شمارهٔ ۱۰۹۶ — چو شمع بزم حسن روستایی
شمارهٔ ۱۰۹۳ — مقصد ظاهرپرستان است و اهل دل یکی
شمارهٔ ۱۰۸۹ — مستور گشت رویش زیر نقاب نیمی
شمارهٔ ۱۰۹۲ — اگر چشمی به زیر افکنده باشی
شمارهٔ ۱۰۹۰ — اگر از دیدن عیب خلایق چشم می‌پوشی
شمارهٔ ۱۰۹۷ — به ششدر کار خود از شش جهت انداختی رفتی