شمارهٔ ۱۲ - تاریخ فوت شایسته خان جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر درباره شخصیت والای "امیرالامراء" است که نمادی از بزرگی و ارزشمندی در عالم وجود و در نزد خداوند به شمار می‌رود. او مانند آفتاب است که درخشش و توانمندی‌اش بر همگان روشن است. ظاهر و باطن او همچون ماه و دریاست و صفات والای او را به خوبی می‌توان درک کرد. وقتی که او از این دنیا بگذرد، مانند حوریان بهشت به سوی بهشت می‌رود. او در حالی که لباس عزا بر تن دارد، با بروز اندوه به صورت نمادین اشاره به فقدانش می‌کند. در پایان، شاعر آرزو می‌کند که روح او با پیامبران محشور شود، که نشانه‌ای از احترام و ارادت او به این شخصیت برجسته است.