شمارهٔ ۱۶ - در توصیف کربلا جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر آرزو دارد که در کربلا زائر امام حسین (ع) باشد و با عشق و شوق، گل بوسه‌ای بر لبان وی بگذارد. او همواره خواستار رسیدن به آستان امام و ابراز نیاز و دعا است. شاعری که با زبان عجز و زاری از رفیقش می‌خواهد که او را آگاه کند، در پایان وصیت می‌کند که پس از مرگ، او را در خاک کربلا دفن کنند.