شمارهٔ ۹ جویای تبریزی
جویای تبریزی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
قدوهٔ مؤمنین که درگاهش
چون فلک در بلند کریاسی است
آنکه در دست جود او مه و مهر
گاه بخشش کم از دو عباسی است
آنکه خاک سیاه هند ازو
چمن لاله های جوغاسی است
قیمت اطلس فلک بر او
کمتر از جامه های کرباسی است
این فلک قدر او تو نشناسی
که شعار تو قدرنشناسی است
چه شد ار قدر او نداند خصم
قدر نشناسیش ز نسناسی است
از دم مرتضی علی تبرش
آهنین نیست بلکه الماسی است
در غلامان شاه مردان اوست
که درین عهد قللر آقاسی است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به مدح و ستایش امیرالمؤمنین علی (ع) پرداخته و ویژگی‌های برجسته او را توصیف می‌کند. شاعر او را بالاترین مقام و ارزش می‌داند و می‌گوید که جود و generosity او بالاتر از هر چیز دیگری است. علی (ع) به عنوان یک شخصیت والا و نادر توصیف شده و تأثیری عمیق بر کسانی که در اطرافش هستند دارد. شاعری به عدم شناخت دشمنان از مقام و منزلت او اشاره کرده و به ارزش‌های شخصی و معنوی علی (ع) تأکید می‌کند. در نهایت، این شعر نشان‌دهنده مقام بلند و عظمت روحی و شخصیتی علی (ع) است.