شمارهٔ ۱۹ - علی رضا که گلی از بهار کشمیر است - ۱۱۱۱ه جویای تبریزی
جویای تبریزی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
علی رضا که گلی از بهار کشمیر است
مدام شاه خراسان نگاهبان بادش
ز سرد و گرم حوادث به حرمت این نام
رسد ز فیض دو معصوم دایم امدادش
چو در دلش هوس درس و بحث جا گیرد
سزد که باشد عقل نخست استادش
رسد به فضل خدا چون به سن رشد و تمیز
کناد صاحب علم لدنی ارشادش
شد از قضا چو به اسم علی رضا موسوم
«علی رضا» شده تاریخ سال میلادش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره علی رضا است که به عنوان افراد برجسته و ارزشمندی توصیف شده که نماد زیبایی و کمال در بهار کشمیر است. او به عنوان نگهبان و دغدغهمند به یاد خداست و از فیض معصومین بهرهمند میشود. با رشد و تمیز، به دنبال علم و دانش است و استادش عقل و خرد است. در نهایت، نام علی رضا به عنوان یک تاریخ بزرگ یاد میشود.