شمارهٔ ۲ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره پادشاهی به نام رضا است که به جای توجه به قدرت و ثروت، تصمیم به ساختن تکیه‌ای در زمینی گرفته است که آب و خاک آن ارزشی بیشتر از زر و سیم دارد. این مکان با سادگی و زیبایی‌اش شبیه بهشتی است و بوی فقر در آن حس می‌شود. در اینجا، مقام رضا و تسلیم در برابر خداوند مورد تاکید قرار گرفته است.