شمارهٔ ۱۱ جویای تبریزی
جویای تبریزی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
کم دیدن این چشم سیاهم بگداخت
آزرم تو ترک کج کلاهم بگداخت
چون پرتو شمع بر زمین پهن شده است
از شرم رخ تو تا نگاهم بگداخت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات از احساسات عمیق خود نسبت به کسی که دوستش دارد سخن می‌گوید. او می‌گوید که کم دیدن آن چشمان سیاه باعث ذوب شدن دلش می‌شود و شرم و حیایم از زیبایی معشوق به گونه‌ای است که نگاهش گویی زیر نور شمع گسترده می‌شود. به‌طور کلی این ابیات نشان‌دهنده‌ی عشق و وابستگی عاطفی عمیق شاعر به معشوق است.