شمارهٔ ۱۰ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان حالتی از سکوت و خاموشی شاعر در هنگام عدم گفت‌وگو می‌پردازد. شاعر می‌گوید در شرایطی که بحث و گفت‌وگو نیست، او لب‌هایش را بسته و در درونش احساس آزادی و گشایش دارد. هر کجا که سکوت حکم‌فرماست، او نیز مثل دریا در حالت خاموشی است. در کل، حس تنهایی و تأمل شاعر در میان سکوت و نبود گفتگوها به تصویر کشیده شده است.