شمارهٔ ۱۳ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر این است که هر کسی که خود را به صداقت و راست‌گویی آرایش کند، در نظر مردم زمانه افرادی خاری در دل‌ها محسوب می‌شوند. همچنین، اشاره به این دارد که افرادی که هیچ ثبات و صداقتی ندارند، در دنیای زمانه به ظاهر خوش‌ظاهر هستند، اما در واقعیت بی‌ارزش‌تر از یک گیاه در باغ هستند.