شمارهٔ ۱۵ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شعر بیانگر احساسی از آرامش و عدم کینه‌ورزی است. شاعر می‌گوید که دلش به خاطر فضل خداوند خالی از کینه است و خاطراتش نیازی به تزئین ندارند. هر گاه که کسی موجب ناراحتی‌اش شود، مانند گرد و غبار یتیمی است که در حقیقت، درون او پاک و روشن است.