شمارهٔ ۶ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و اندوهی سخن می‌گوید که باعث شده در دل خود تخمی از غم بکارند. او به یاد می‌آورد که چطور با اشک‌هایش، این غم را از خود دور کرده، اما در عین حال به رشد و بالندگی آن غم اشاره می‌کند که حالا به شکلی در وجود او گم شده است. در نهایت، شاعر می‌پرسد که این غم را به کجا رسانده‌اند، به نوعی از عمق و پیشرفت اندوه خود سخن می‌گوید.