شمارهٔ ۲۵ جویای تبریزی
جویای تبریزی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای خواجه که بسیار خوری چون تو کم است
بطنت چو دهل ز پای تا سرورم است
در سیری از گرسنگی می نالد
هر آرغ تو نالهٔ درد شکم است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به نوعی به انتقاد از زیاده‌خوری و پرخوری می‌پردازد. شاعر با اشاره به اینکه چنین افرادی کم‌اند، به خصوصیات بدنی آن‌ها اشاره می‌کند که مانند دهل بزرگ است. همچنین، از حالت فردی که پرخورده و از گرسنگی رنج می‌برد، صحبت می‌کند و می‌گوید صدای شکایت او ناشی از درد شکم است. به طور کلی، این شعر به مضرات پرخوری و عواقب آن اشاره دارد.