شمارهٔ ۲۹ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به حرص و تهاجم به آرامش اشاره دارد. شاعر به شخصی می‌گوید که حرص و طمع او باعث بی‌قراری و آلودگی درونش شده است. او توصیه می‌کند که مدتی بی‌تحرک بنشیند تا دردش فروکش کند و آرامش را به دست آورد، زیرا تفکرات منفی و دلمشغولی‌ها همچون آب زلالی شده‌اند که به کدورت رسیده است.