شمارهٔ ۳۴ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت درباره وجود خداوند است که تنها اوست و همه چیز را از خود می‌داند. هر کسی که از دیگران به نور و هدایت الهی نگاه کند، می‌فهمد که توجه و نور الهی به سوی اوست. به عبارت دیگر، همه موجودات به نوعی به خدا وابسته‌اند و او را درک می‌کنند.