شمارهٔ ۳۸ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به نعمت‌های الهی اشاره می‌کند و از آن به عنوان فیضی که به تمام جهانیان می‌رسد، یاد می‌کند. او با بیان اینکه احسان‌ها به مردم کم نیست، از امیدهایی که مانند تشنه‌ لبان به باران نیاز دارند، صحبت می‌کند و امیدوار است که این امیدها با یک قطره از رحمت الهی سرسبز و شکوفا شوند.