شمارهٔ ۴۵ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به شخصی به نام شیخ اشاره دارد که گرچه دندان ندارد و نمی‌تواند به راحتی غذا بخورد، اما همچنان اشتیاق و حرص زیادی برای خوردن نان دارد. او به شکم این شخص اشاره می‌کند که مانند آسیا نان را در خود می‌چرخاند، گویا معده‌اش توانایی خوردن را دارد. این شعر به نوعی به تناقضات انسانی و اشتیاق‌های بی‌پایه اشاره می‌کند.