شمارهٔ ۴۴ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر به بیان این نکته می‌پردازد که هر کس دروغ بگوید، این دروغ در کلام او آشکار می‌شود. حتی وقتی دروغ می‌گوید، ممکن است لحظه‌ای مکث کند که نشان‌دهنده‌ی اضطراب و عدم صداقت اوست. در حقیقت، دروغگوها مانند سپیده‌دم کاذب، سرشار از تردید و ناپایداری هستند.