شمارهٔ ۴۶ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر این است که کسی که به روزهای سپری شده خود راضی باشد و زندگی‌اش را به سادگی بگذراند، در واقع در میان مشکلات و تاریکی‌ها قرار دارد. همچنین زیبایی و عیوب را درک کرده و از خواسته‌هایش که به سختی قابل دستیابی است، عار دارد. به عبارت دیگر، بهتر است که از آرزوهایی که در دسترس نیست بگذرد و به آنچه که دارد قانع باشد.