شمارهٔ ۴۹ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر از ناراحتی کسی که دوستش دارد نگران و پریشان است. او احساس بی‌تابی و نارضایتی می‌کند و بیان می‌کند که مانند شمعی که از گرما آب می‌شود، درونش به خاطر عشق و درد، گداخته است و اشک‌هایش ناشی از آتش این احساسات است.