شمارهٔ ۶۵ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیان می‌کند که اگر کسی بدگوهری (بدخلق) به نیکویی تعلق خاطر پیدا کند، باز هم به نیکی او وابسته نخواهد شد. به عبارتی، درک و شناخت واقعی از زیبایی یک شخص، وابسته به درون‌مایه و گوهر خود اوست. هر چند که ممکن است دید ما تقویت شود و نور نظر بیشتری پیدا کنیم، اما شناخت عمیق و درست از ارزش‌های واقعی افراد تنها با چشم دل ممکن است.