شمارهٔ ۶۸ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر به ظهور و رشد انسانیت اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر حال انسان به دلیل ناآگاهی ناقص باشد، باز هم از اصل خود که همان ماهیت پاک و واله‌اش است، جدا نمی‌شود. او به تشبیه دریا و آب در این زمینه می‌پردازد و نشان می‌دهد که انسان نمی‌تواند از اصل خود به‌راحتی جدا شود، حتی اگر از دریای وجود بیرون بیاید.