شمارهٔ ۷۹ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات اشاره به زیبایی و کمال دارند که ممکن است توسط دیگران درک نشود. شاعر می‌گوید که مانند نرگس، زیبایی او به هیچ جا راه نمی‌برد و فقط زمانی قابل مشاهده است که دیدگاه‌ها از تمام جهات تغییر کند. در واقع، ارزش و جذابیت واقعی او به چشم کسانی که به آن توجه نمی‌کنند، ناشناخته می‌ماند.