شمارهٔ ۸۳ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به این نکته اشاره می‌کند که از ابتدای وجودش تا پایان عمر، هیچ گاه در مسیر حق و حقیقت قدم نگذاشته است. او از این وضعیت افسوس می‌خورد که به خاطر سرشت مشغول و غفلت‌هایش، همواره در خطا و لغزش بوده است.