شمارهٔ ۸۶ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به عواطف عمیق خود در دوران جدایی و longing اشاره می‌کند. او می‌گوید که دلش به شدت می‌سوزد و اشک‌هایش مانند گوهرها ارزشمند و گرانبهاست. همچنین بیان می‌کند که اشک‌هایش به خاطر دوری از معشوق به شدت زیاد و زجرآور شده و مانند آبیله‌ای بر بدنش نشسته است. در نهایت، این احساسات نشان‌دهنده‌ی درد و شوق او به معشوق است.