شمارهٔ ۸۷ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر از آرزوی وصال معشوقش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که تمام شب تا صبح منتظر و چشم‌انتظار است. او با اشتیاق به انتظار پیامی از طرف صبا (باد صبحگاهی) نشسته تا خبر دیدار معشوقش را دریافت کند، و این انتظار همچون شعله‌ای در وجودش بی‌قرارش کرده است.