شمارهٔ ۹۲ جویای تبریزی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به انتقاد از ظلم و ستم می‌پردازد و می‌گوید که نباید به چرخ جهل و ستم شفاعت کنیم و با کلمات یا اعمال‌مان آن را تقویت کنیم. همچنین بر زشت بودن پرخاش به دنیا و انتقاد از آن تأکید دارد و به‌طور خاص از افرادی که در جایگاه قدرت نشسته‌اند، می‌خواهد که به جای تخریب، سازندگی داشته باشند.