شمارهٔ ۹۴ جویای تبریزی
جویای تبریزی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
غرق است به بحر جرم تا گردن من
شرمنده بود دلم ز بد کردن من
ای کاش که هر نقش قدم چون سوزن
چاهی شود از بهر فرو رفتن من
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به احساس عذاب وجدان و سنگینی بار گناه خود اشاره می‌کند. او خود را غرق در گناهان می‌بیند و دلش از این کارها شرمنده است. آرزو می‌کند که ای کاش هر قدمی که برمی‌دارد، چاهی برایش باشد تا در آن فرو برود و از این وضعیت رهایی یابد.