شمارهٔ ۹۵ جویای تبریزی
جویای تبریزی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
ای آنکه دلت گشته ز امساک تو خون
نبْوَد دهنت از تو به نانی ممنون
تا بستاند لقمه ز دستت از حرص
آید فم معده از دهانت بیرون
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به کسی اشاره می‌کند که بخیل است و از دادن نعمت‌ها یا کمک به دیگران دریغ می‌کند. او می‌گوید که دل دیگران به خاطر این امساک و بخیل بودن او به درد آمده است و او حتی به نان نیز بی‌اعتناست. شاعر تأکید می‌کند که حرص و طمع باعث می‌شود که فرد از دادن لقمه‌ای به دیگران خودداری کند و در نتیجه این رفتار ناپسند او به ضرر خودش تمام می‌شود.