غزل شمارهٔ ۱۰۸ کلیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و غم عمیق خود سخن می‌گوید و به تنهایی و بی‌کسی‌اش اشاره می‌کند. او گنجی از درد در دل دارد که فقط ناله نگهبانش است و هیچ چیز بهتر از سینه ویرانش نیست. او به تصویری از گلستان اشاره می‌کند که فقط خواب پریشان را می‌بیند. همچنان که رعیت از ظلم حاکم فرار می‌کند، مژه‌ها نیز از فرمان او دور شده‌اند. در محفل غم، همگی به درد و رنج نشسته‌اند و جایی برای زخم‌های خود نمی‌یابند. شاعر از شخصی که او را به خلاصی از غم نمی‌رساند می‌گوید و می‌فهمد که طاقت تحمل طوفان را ندارد. او در نهایت به سال‌های طولانی زندگی در غم و درد اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ فرمانروایی برای ناله‌های او وجود ندارد.