غزل شمارهٔ ۱۱۳ کلیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و اندوهی عمیق سخن می‌گوید که ناشی از جدایی و جفاهای دل‌باختگان است. او بیان می‌کند که تا زمانی که نگریسته نشود، زندگی‌اش بدون روشناییست و در دلش آرزوی بهشتی را دارد که از بیم زیبایی حوریان تحت تأثیر نیست. شاعر به تضادهای موجود در عشق و محبت اشاره می‌کند و می‌گوید که در این راه، مشکلاتی وجود دارد که حتی از مشکلات پروانه در عشق هم برجسته‌تر است. او همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که ارتباط دل‌ها مانند دانه‌های تسبیح است و آنچه در دل‌هاست قابل پنهان کردن نیست. در نهایت، او از گریه به عنوان راهی برای رسیدن به خواسته‌های دل صحبت می‌کند و می‌گوید که درمان دردها تنها از طریق دلسوزی و همدلی دیگران ممکن نیست.