غزل شمارهٔ ۲۵۷ کلیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دل‌تنگی و غم عشق سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که چشمی به او نمی‌افتد و طبیعی است که در دل چنین کسی کم‌تر سخن بگوید. او به آسیب و درد شدیدی که در اثر عشق متحمل شده اشاره می‌کند و می‌گوید که این درد به اندازه‌ای است که پس از مرگ هم آتش آن در کفن او باقی خواهد ماند. شاعر احساس می‌کند که دلش به خاطر داغ عشق رنگی ندارد و مانند داغ لاله است. او توبه‌اش را فراموش نمی‌کند اما از کسی که بویی از عشق می‌برد، خطر آتش عشق به او می‌افتد. شاعر به تنهایی خودش اشاره می‌کند و می‌گوید که حالش به اندازه‌ی خاری است که در پیراهنش افتاده. در ادامه به داستان یوسف و یعقوب اشاره می‌کند و می‌گوید که جدایی از محبوب، غمگین کننده است. او همچنین از نگرانی درباره‌ی غم و درد خود می‌گوید و در پایان از مهر وطن و خوشبختی در بهشت دکن سخن می‌گوید. این شعر به خوبی احساسات عاشقانه، غم و تنهایی را به تصویر می‌کشد.