غزل شمارهٔ ۳۴۶ کلیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان ناامیدی و دغدغه‌های عاطفی شاعر می‌پردازد. شاعر از تجربه‌های تلخ خود با دوستان و دلبرانی که به او جفا کرده‌اند سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که محبت و دوستی در اطرافش وجود ندارد و هر که در دام دوستی‌ها وارد شده، به درد و رنج دچار شده است. شاعر ابراز می‌کند که زخم‌های عاطفی او همچنان پابرجاست و هیچ امیدی به بهبودی ندارد. در نهایت، او با اشاره به دیار عشق و عدم وجود خوشبختی، به وضعیت ناگوار خود و بی‌وفایی معشوق قدیمی اشاره می‌کند و به سرانجامی تلخ از ناامیدی و دلزدگی می‌رسد.