غزل شمارهٔ ۵۰۲ کلیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و دلبستگی عمیق خود به محبوبش صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که روز و شب به یاد محبوبش در فکر اوست و از این حالتی که در آن است، به شدت غمگین است. شاعر نمی‌خواهد لحظه‌ای از خوشی را از دست بدهد و با وجود گریه‌های زیاد، به جایی می‌رسد که بر حال خود می‌خندد. او همچنین اشاره می‌کند که در نزدیکی محبوبش، همچون شمعی در حال سوختن است و هیچ خواب آرامی ندارد. نهایتاً به وفاداری‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود بی‌وفایی محبوب، همچنان سال‌ها به او وفادار مانده است.