غزل شمارهٔ ۷۱ کلیم

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان حسی عمیق از ناامیدی، غم و دلتنگی می‌پردازد. شاعر از صبر و حوصله‌ی خود می‌گوید که به پایان رسیده و دلش از درد ناله می‌زند. او با تمثیل‌هایی مانند مژه و غمزه، به زیبایی و در عین حال به جنگی که بر دلش می‌گذرد اشاره می‌کند. بدگمانی او نسبت به عشق از صف مژگان محبوبش ناشی می‌شود و او را به قمار زندگی تشبیه می‌کند که در آن باختی حتمی در انتظار است. شاعر همچنین به عیوب زیبایی محبوب و تلخی قطع ارتباط اشاره می‌کند و به این فکر می‌کند که ممکن است در دل هر کسی رازهایی پنهان باشد که قابل دیدن نیست. کل شعر به احساسات متناقضی که عشق ممکن است به همراه داشته باشد می‌پردازد.