شمارهٔ ۱۴۲ - و قال ایضاً کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / قصاید / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
بعهدهای گذشته امین من آن بود
که شعر خوانم بر آنکه سیم بستانم
بقحط‌سالی افتادم از هنرمندان
که گر بیان کنم آنرا بشرح نتوانم
اگر بیابم آنرا که شعر دریابد
بدو دهم صلتی تا سخن بَرو خوانم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از دوران گذشته و امین بودن خود در خواندن شعرها صحبت می‌کند و به سال‌های قحط‌سالار اشاره می‌کند که در آن از هنرمندان و شاعران خبری نیست. او بیان می‌کند که اگر کسی را پیدا کند که شعر را درک کند، به او پاداش می‌دهد تا بتواند درباره آن سخن بگوید.