شمارهٔ ۱۹۲ - و قال ایضاً کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / قصاید / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
بزرگوارا در انتظار بخشش تو
نمانده است مرا بیش از این شکیبایی
سه شعر رسم بود شاعران طالع را
یکی مدیح و دوم قطعهٔ تقاضایی
اگر بداد ثنا و اگر نداد هجا
ازین سه گانه دو گفتم، دگر چه فرمایی؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به انتظار بخشش معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که دیگر نمی‌تواند شکیبایی کند. او سه قالب شعری را نام می‌برد: یکی شعر مدیحه (ستایش)، دیگری قطعه‌ای درخواست و سوم بحث در مورد ثنا و ستایش. شاعر به معشوقش می‌گوید که اگر او ستایش را بداند یا بداند نباشد، از این دو فرم شعری صحبت کرده و به عواقب آن اشاره می‌کند.