شمارهٔ ۱۴۹ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره غم و اندوه شاعر است که هر شب به صورت شب‌زنده‌داری با دل شکسته و چشمان اشک‌آلود از درد و غم خود می‌نالد. او از کسی می‌خواهد که حال او را درک کند و می‌پرسد که دل دیگران از کجا می‌داند که غم چیست. شاعر اذعان می‌کند که تنها کسی می‌تواند حال او را بفهمد که خود یک شب را به مانند او بگذراند. همچنین از کسی که به او آسیب می‌زند، می‌خواهد که دیگر آزارش ندهد و می‌گوید که او به اندازه کافی درد و رنج کشیده است. در نهایت، او از نبود یاری و پشتیبانی رنج می‌برد و بر این درد خود بسیار شاعرانگی می‌کند.