غزلیات — کمال‌الدین اسماعیل

Name: غزلیات — کمالالدین اسماعیل
Author: کمالالدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل / کمال‌الدین اسماعیل

فهرست شعرها

شمارهٔ ۵ — هر که را دل به اختیار خودست
شمارهٔ ۴ — گل رَخت به باغ در فکندست
شمارهٔ ۲ — ای روی تو آرزوی دل‌ها
شمارهٔ ۶ — شاخ سرسبز و چمن دلشادست
شمارهٔ ۷ — هر که اندر موسم گل همچو گل می خواره نیست
شمارهٔ ۸ — بس شگرفست کار و بار لبت
شمارهٔ ۳ — تا که بر گرد سبزه لاله برست
شمارهٔ ۱ — خیزُ دَر دٍه شراب گلگون را
شمارهٔ ۹ — کی بود؟ کی؟ که در آیم ز درت
شمارهٔ ۱۰ — ندانم غنچه را بلبل چه گفته‌ست
شمارهٔ ۱۵ — هر که رخسارش آرزو کردست
شمارهٔ ۱۳ — تا دم باد صبا بگشا دست
شمارهٔ ۱۱ — دل غنچه را باز این غم گرفتست
شمارهٔ ۱۲ — با لب تو جان شکار زلف تست
شمارهٔ ۱۴ — آنچه عشق تو در جهان کرده‌ست
شمارهٔ ۱۶ — رخت از ماه و لبت از شکرست
شمارهٔ ۱۷ — امروز روی تو ز همه روز خوشترست
شمارهٔ ۲۰ — بریز سایۀ زلف تو عقل گمراهست
شمارهٔ ۲۳ — بیمار فراق تو بحالیست
شمارهٔ ۱۹ — آنکه سرم بر خط فرمان اوست
شمارهٔ ۲۴ — ترا یک ذره خود پروای ما نیست
شمارهٔ ۱۸ — دلم در آرزوی عشق روی جانانست
شمارهٔ ۲۱ — ماه رویا! ز غمت یک دم نیست
شمارهٔ ۲۲ — نگار دل سیاهم لاله رنگیست
شمارهٔ ۲۸ — خود ترا عادت دلداری نیست
شمارهٔ ۳۱ — دلبرم هم ز بامداد برفت
شمارهٔ ۲۹ — دوری از یار اختیاری نیست
شمارهٔ ۳۲ — باد نوروزی ره بستان گرفت
شمارهٔ ۲۵ — از تو جز درد دل و خون جگر حاصل نیست
شمارهٔ ۳۰ — در فراقت دل ازین سوخته تر نتوان داشت
شمارهٔ ۲۶ — چو روی خوب تو خورشید آسمان هم نیست
شمارهٔ ۲۷ — دل من ار بغمت خوشتر از زبان تو نیست
شمارهٔ ۳۹ — دل بدان دلنواز خواهم داد
شمارهٔ ۳۸ — ز لعلت عکس در جام می افتاد
شمارهٔ ۳۳ — ای مرا کرده مشوّش زلفت
شمارهٔ ۳۵ — تا به کف جامِ مِی توانم دید
شمارهٔ ۳۶ — اهل تو بازار گوهر بشکند
شمارهٔ ۳۷ — دل ز غم عشق تو کی جان برد؟
شمارهٔ ۴۰ — دلم نخست که دل بر وفای یار نهاد
شمارهٔ ۳۴ — چه باشد گر ز من یادت نیاید
شمارهٔ ۴۴ — رنگ رویت بر ارغوان خندد
شمارهٔ ۴۷ — زلف تو کان همه سرها دارد
شمارهٔ ۴۱ — رخت تاثیر آهی بر نتابد
شمارهٔ ۴۸ — رخ و زلفت از شگرفی، صفت بهار دارد
شمارهٔ ۴۶ — یار با ما وفا نخواهد کرد
شمارهٔ ۴۵ — رخی چنان که ز خورشید و ماه نتوان کرد
شمارهٔ ۴۳ — کسی که دل به سر زلف یار در بندد
شمارهٔ ۴۲ — نفس باد صبا می جنبد
شمارهٔ ۵۱ — دل من ز اندوه ننگی ندارد
شمارهٔ ۵۲ — هر که چون روی تو رویی دارد
شمارهٔ ۴۹ — تاب جمال تو آفتاب ندارد
شمارهٔ ۵۰ — دلبرم رسم خود چنین دارد
شمارهٔ ۵۴ — گل ز رشک تو پیرهن بدرد
شمارهٔ ۵۳ — عشق تو گر دست در زمانه برآرد
شمارهٔ ۵۵ — سپیده دم بصبوحی شتاب باید کرد
شمارهٔ ۵۶ — دوش با من نگار من آن کرد
شمارهٔ ۶۰ — باز ما را رخ زیبای تو در کار آورد
شمارهٔ ۶۱ — سحرگهان که دم صبح در هوا گیرد
شمارهٔ ۶۲ — سحرگهان که دم صبح در چمن گیرد
شمارهٔ ۶۳ — دلم ز آتش غم چنان می گدازد
شمارهٔ ۶۴ — اگر دلدار من روزی، نقاب از رخ بر اندازد
شمارهٔ ۵۷ — مکن ای دوست اگر بتوان کرد
شمارهٔ ۵۸ — ز رویت دستهٔ گل می‌توان کرد
شمارهٔ ۵۹ — باد بر خاک ترک تازی کرد
شمارهٔ ۶۵ — سوز عشقت جگر همی سوزد
شمارهٔ ۶۷ — اومید آدمی بوصالت نمی رسد
شمارهٔ ۶۸ — شب نیست کم ز هجر تو صد غم نمی رسد
شمارهٔ ۷۲ — دلبرم سوی سفر خواهد شد
شمارهٔ ۶۹ — نام تو بر زبان من باشد
شمارهٔ ۷۰ — هر کرا زلف عنبرین باشد
شمارهٔ ۷۱ — گر بر دل من رحم کند یار چه باشد؟
شمارهٔ ۶۶ — سحرگهان که صبا نافۀ ختن بیزد
شمارهٔ ۷۶ — سزد گر غنچه چون من دلخوش آمد
شمارهٔ ۷۵ — مژده ای دل که یار باز آمد
شمارهٔ ۷۹ — آه کان قاعدۀ وصل چنان هم بنماند
شمارهٔ ۷۴ — دلم هر شب از عشق چندان بنالد
شمارهٔ ۷۳ — در عشق تو دل بجان همی کوشد
شمارهٔ ۷۷ — باد صبا بین که چها می کند
شمارهٔ ۸۰ — رخ خوبت به قمر می ماند
شمارهٔ ۷۸ — درد دل از حد گذشت و یار نداند
شمارهٔ ۸۲ — تا نگارم رای رفتن می زند
شمارهٔ ۸۱ — خبر گل به چمن می آرند
شمارهٔ ۸۴ — ای دل تو را گر آرزوی بی‌غمی کند
شمارهٔ ۸۵ — شاید که دل ز عشق قیامت همی کند
شمارهٔ ۸۳ — سحرگهان که گریبان آفتاب کشند
شمارهٔ ۸۶ — یا رب! این بچّهٔ ترکان چه ز ما می‌خواهند؟
شمارهٔ ۸۷ — روی از آن خوبتر تواند بود؟
شمارهٔ ۸۸ — از گلبن زمانه مرا بهره خار بود
شمارهٔ ۹۱ — نیکویی بیش از آن نمی باید
شمارهٔ ۹۶ — گر امروز آن بُتم همدم نیاید
شمارهٔ ۹۴ — بی‌تو مرا زندگی به کار نیاید
شمارهٔ ۹۵ — غمت جز با دلم خوش در نیاید
شمارهٔ ۹۳ — نام تو برم زبان بیاساید
شمارهٔ ۹۲ — نگارم چو کرد گلستان بر آید
شمارهٔ ۹۰ — هرکه به روی لعل شیرین تو فرمان می‌دهد
شمارهٔ ۸۹ — هر شبی از سرشک من، دامن خاک تر شود
شمارهٔ ۹۸ — می شنوم باز که باری دگر
شمارهٔ ۱۰۳ — زهی مالیده رویت لاله را گوش
شمارهٔ ۱۰۴ — مکن بر من ستم جانا از ین بیش
شمارهٔ ۱۰۰ — مخور ای دل غم بسیار مخور
شمارهٔ ۱۰۲ — ای ز روی تو آب بر آتش
شمارهٔ ۹۷ — لشکر نوروز بصحرا رسید
شمارهٔ ۹۹ — زهی در حسرت آن چشم مخمور
شمارهٔ ۱۰۱ — دمید صبح، چه خسبی چو بخت من برخیز؟
شمارهٔ ۱۰۷ — تا دل اندر مهر دلبر بسته ام
شمارهٔ ۱۰۹ — من چو بچۀ مهر تو بشکستم
شمارهٔ ۱۱۰ — گر ترا گویم که عاشق نیستم
شمارهٔ ۱۰۶ — گر من ز سوز عشق تو یک دم بر آورم
شمارهٔ ۱۰۸ — زان شب که با تو دست در آغوش کرده ام
شمارهٔ ۱۰۵ — گشت آشکاره راز دلم بر زبان اشک
شمارهٔ ۱۱۱ — جان که در عالم خود او را داشتم
شمارهٔ ۱۱۲ — چو درد دلست این که من درفتادم؟
شمارهٔ ۱۱۶ — عید کنون عید شد که روی تو دیدم
شمارهٔ ۱۱۵ — روی بنمای که دیوانه شدم
شمارهٔ ۱۱۴ — دروغ بود که من در غمت صبور شدم
شمارهٔ ۱۱۷ — چه جفا بود کز آن ترک ختن نشنیدم
شمارهٔ ۱۱۳ — من نه آنم که ز کویت به جفا برگردم
شمارهٔ ۱۱۸ — مرا که زهره نباشد که در رخت نگرم
شمارهٔ ۱۱۹ — نه دسترسی به یار دارم
شمارهٔ ۱۲۰ — امید راحت از عالم ندارم
شمارهٔ ۱۲۳ — خون دل از دو دیده بدامن همی کشم
شمارهٔ ۱۲۴ — ما حالی از نشاط کناری گرفته ایم
شمارهٔ ۱۲۶ — ترک سر خویشتن بگویم
شمارهٔ ۱۲۸ — راه بگشادند بر آیندگان
شمارهٔ ۱۲۵ — یاد باد آنکه حریفان همه با هم بودیم
شمارهٔ ۱۲۷ — ای بتو چشم نکویی روشن
شمارهٔ ۱۲۲ — سحرگهان که ز بهر صبوح برخیزم
شمارهٔ ۱۲۱ — جان را چو نیست وصل تو حاصل کجا برم؟
شمارهٔ ۱۳۴ — ای رنگ عارض تو، آتش در آب بسته
شمارهٔ ۱۲۹ — نگارا چند ازین پیمان شکستن
شمارهٔ ۱۳۶ — ای غمزهٔ تیز تو جگرخواره
شمارهٔ ۱۳۱ — آه ازین زندگیّ ناخوش من
شمارهٔ ۱۳۲ — بجز از غصّه های مشکل من
شمارهٔ ۱۳۵ — دلی دارم ز جان دل برگرفته
شمارهٔ ۱۳۰ — باز دیدی که ابرِ تر دامن
شمارهٔ ۱۳۳ — کجایی ای به دو لب آب زندگانی من؟
شمارهٔ ۱۴۲ — من از وجود برنجم مرا چه غم بودی
شمارهٔ ۱۴۱ — لب و دندان یار من نگرید
شمارهٔ ۱۴۴ — خطی بر سوسن از عنبر کشیدی
شمارهٔ ۱۴۳ — نخستم دل بدام اندر کشیدی
شمارهٔ ۱۴۰ — رویی، چگونه رویی؟ رویی چو آفتابی
شمارهٔ ۱۳۷ — بدان و آگه باش ای دل ستمکاره
شمارهٔ ۱۳۸ — مرا دلیست هوس خانۀ غم آبادی
شمارهٔ ۱۳۹ — ای باد صبا خبر چه داری؟
شمارهٔ ۱۵۱ — گر بخواهی کشتنم یکبارگی
شمارهٔ ۱۴۶ — بر آمد ز گلزار باد بهاری
شمارهٔ ۱۵۰ — بار دیگر ز که می‌آموزی
شمارهٔ ۱۴۸ — نرگسا! چیستت که پنداری
شمارهٔ ۱۴۵ — کجایی ای به دو رُخ آفتابِ دلداری؟
شمارهٔ ۱۴۹ — هر شبی با دلی و صد زاری
شمارهٔ ۱۴۷ — زهی از روی تو گل شرمساری
شمارهٔ ۱۵۲ — منم امروز و یکی مطرب و جایی خالی
شمارهٔ ۱۶۰ — بازم لباس صبر به صد پاره کرده‌ای
شمارهٔ ۱۵۵ — ماه رویا بسر خویش کنی
شمارهٔ ۱۵۸ — چنان خوب رویی بدان دلربایی
شمارهٔ ۱۵۶ — خه، شاد و کش آمدی کجایی؟
شمارهٔ ۱۵۷ — تا کی‌ام انتظار فرمایی؟
شمارهٔ ۱۵۹ — آخر چه شد که راه جفا برگرفته‌ای
شمارهٔ ۱۵۴ — ترسم آن نوش ز لب کم سخنی
شمارهٔ ۱۵۳ — ساقیا هین بیار ساغر می