شمارهٔ ۱۱۹ - وله ایضا کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت‌ها سخنگوی شعر به بیان ناامیدی و خشم خود از شخصی می‌پردازد که در دوستی‌ها و روابط خود به جای صداقت، به منافع شخصی و فخر فروشی می‌اندیشد. او اعتقاد دارد که فردی که عقل و درایت دارد، نباید به چنین رفتارهای حقیرانه توجه کند. همچنین اشاره می‌شود که نزدیکی به افراد دون و بی‌ارزش، موجب سقوط انسان به پستی و دوری از فضیلت می‌شود. در نهایت، عقل را به عنوان راهنمایی برای انتخاب مسیر درست معرفی می‌کند.