شمارهٔ ۱۳ - ایضا له کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر خود از مظلومیت و تنهایی‌اش سخن می‌گوید و از شخصی بزرگ و موجه درخواست کمک می‌کند. او احساس می‌کند که هیچ یاوری ندارد و از درد و رنج خود می‌گوید. شاعر همچنین به ننگ و عار نسل‌های قبلی اشاره می‌کند و اگر کمک به او نرسد، شب‌های تار و مشکلات ادامه خواهند داشت. در نهایت، امیدی به فردی عزیز و نیکو دارد که ممکن است به وضعیت او رسیدگی کند.