شمارهٔ ۱۶۱ - ایضا له کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات اشاره به این دارند که در هر دوره‌ای از تاریخ، انسان‌ها به یاد گذشته‌ها و به خصوص نقاط ضعف و اشتباهات خود می‌افتند. نویسنده به نوعی نقد اجتماعی می‌کند و از این می‌گوید که باید برای آن دسته از افرادی که در پی ما هستند و داستان‌ها و خاطرات ما را روایت خواهند کرد، به حالت تاسف و اندوه بپردازیم. آنها عنوان می‌کنند که در آینده از دوران ما به عنوان یک دوره‌ی پر از مشکلات و نواقص یاد خواهند کرد.