شمارهٔ ۱۷۹ - وله ایضا کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
هر کرا رسم و عادت آن باشد
که همه ساله گیرد و ندهد
وعده یی گر دهد ترا در عمر
اندر آن غصّه میرد و ندهد
از بخیلان بخیل تر که بود
آنکه چیزی پذیرد و ندهد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به برآورده نکردن وعده‌ها و عمل نکردن به تعهدات اشاره دارد. افراد بخیل و ناکارآمد، وعده‌هایی می‌دهند اما هرگز عمل نمی‌کنند. به نوعی، نویسنده بخیل‌ترین افراد را کسانی می‌داند که تنها چیزی را دریافت می‌کنند و هیچ چیز در مقابل آن ارائه نمی‌دهند.