شمارهٔ ۱۸۲ - ایضا له کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
اگر به کم ز منی داد شغل من خواجه
روا بود که مرا صد امید بفزاید
چامید دارم و دانم که نیست دور از کار
که جز نیابت خاص خودم نفرماید
که هر کجا که چو وی شغل من تواند کرد
بزرگتر عملی در جهان مرا شاید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره‌ی حسادت و رقابت در جایگاه‌های شغلی است. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که اگر کسی جز او در کارش موفق شود، این امر برای او موجب افزایش امید و انگیزه خواهد بود. او اعتقاد دارد که هیچ‌کس نمی‌تواند به اندازه خودش در کارش توانایی داشته باشد و هر جا که دیگران جای او را بگیرند، شاید عمل بیشتری از او در جهان انجام گیرد. این شعر نشان‌دهنده‌ی نیاز به توانمندی و قدرت انسان در شغل‌اش است.