شمارهٔ ۲۱۴ - ایضا له کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به ستایش و توصیف شخصیت والای کسی می‌پردازد که در کمال دین و علم بی‌نظیر است. شاعر از او انتظار دارد و می‌گوید که هر حساب و بررسی‌ای که کرده، به لطف و کرامت او وابسته بوده و بی‌نتیجه مانده است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در دین کرم، خلل در رابطه با او جایی ندارد و هر نوع تقصیری از طرف او را ناپسند می‌داند. به طور کلی، شاعر در بیان عاجزی خود از جلال و عظمت شخصیتی که می‌ستاید، می‌گوید که او را در انتظار است.