شمارهٔ ۲۳۶ - وله ایضا کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
شبی به خوان تو حاضر شدم به ماه سیام
نخفت چشم من آن شب ز اشتیاق طعام
ز روز روزه نبد هیچ فرق آن شب را
ز بهر آنکه نیفتاد اتّفاق طعام
سحور نیز بوقت خودم نیاوردند
وصال روزه معیّن شد از فراق طعام
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیت به شبی اشاره می‌کند که به حضور یار (ماه سیام) رسیده است و از شدت اشتیاق، خوابش نمی‌برد. او به این نکته اشاره می‌کند که شب رمضان تفاوتی با روزهای روزه‌داری ندارد، زیرا هیچ غذایی برای افطار به او نرسیده است. حتی سحری که باید بخورد، در وقتش آورده نشده و به این ترتیب، او برای روزه‌داری از نعمت غذا محروم مانده است.