شمارهٔ ۲۶۳ - وله ایضا کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مسدس مخبون محذوف)
ای که در خانۀ تو بیگه و گاه
اندر اید همه کس جز مهمان
سفره نان تو گر عورت نیست
چه کنی از همه خلقش پنهان؟
کیست جز نان تو در خانۀ تو
که تو او را ننمودی دندان؟
رو که از اهل بهشتی گر زانک
اعتقاد تو درستست چو نان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به موضوع میهمان‌نوازی و اهمیت نان در زندگی اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر در خانه‌ات کسی جز میهمان نداشته باشی و نان تو برای دیگران پنهان باشد، چه فایده‌ای دارد. همچنین اشاره می‌کند که نان در خانه‌اش تنها چیزی است که او را از دیگران متمایز می‌کند و اگر کسی به بهشت اشاره کند، درست بودن اعتقاد او همچون نان بنیادی و حیات بخش است. در واقع، نان نماد زندگی و ارتباط میان انسان‌هاست.